Συχνά, τα άτομα με αναπηρίες έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση. Η αυτόεκτίμηση είναι ο ορισμός που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας και την αξία μας σαν άτομο. Ένα άτομο με θετική αντίληψη και ψηλά επίπεδα αυτόεκτίμησης μπορεί να δεχτεί τον εαυτό του όπως είναι, με τα δυνατά του σημεία όπως και τις αδυναμίες του. Τα άτομα με κάποια αναπηρία, διαταραχή ή αδυναμία είναι σημαντικό να μπορούν να δουν τον εαυτό τους πρώτα σαν άνθρωπο πέρα από τις διάφορες δυσκολίες, και σε κάποιες περιπτώσεις, πέρα και από το σωματικό πόνο που μπορεί να βιώνουν. Επίσης, τα άτομα με αναπηρία συνήθως αντιμετωπίζουν και το στίγμα της κοινωνίας που κάνει την κατάστασή τους πιο δύσκολη και με πιο πολλές προκλήσεις.

 

Είναι πολύ σημαντικό, το άτομο με αναπηρία να έχει ένα σταθερό και επαρκές υποστηρικτικό σύστημα με άτομα που ίσως να είναι φίλοι, συγγενείς, ακαδημαϊκό ή/και διοικητικό προσωπικό του Πανεπιστημίου, ακαδημαϊκοί σύμβουλοι και άλλοι που μπορούν να βοηθήσουν. Για να λειτουργήσει αυτό το σύστημα, είναι απαραίτητο να πιστέψει πρώτα το άτομο στον εαυτό του. Θα πρέπει να διερωτηθούμε: Νιώθει περηφάνια ή λύπηση; Νιώθει θυμό ή συμβιβασμό; Βλέπει τη δυσκολία σαν ευκαιρία για να γίνει καλύτερος άνθρωπος ή σαν μια κακοτυχία; Ζητά βοήθεια ή την αρνείται; Μήπως δεν την αποζητά, αλλά αν δεν του δοθεί θυμώνει και απογοητεύεται; Ένα άτομο με αναπηρία πρέπει να μπορεί να δώσει έμφαση στα θετικά και όχι μόνο στα αρνητικά μιας κατάστασης και κάθε μικρή καθημερινή επιτυχία να θεωρείται σημαντική. Αν το άτομο συγκεντρωθεί στην ανάπτυξη άλλων ικανοτήτων και κατανοήσει πως όλοι έχουν ικανότητες και περιορισμούς σε διαφορετικούς τομείς, τότε ίσως να έχει ρεαλιστικές προσδοκίες και απαιτήσεις, τόσο απο τον εαυτό του, όσο και απο τους άλλους. Όλοι έχουν περιορισμένες ικανότητες σε κάποιους τομείς και περισσότερο αναπτυγμένες σε άλλους. Αν υπάρχει δυσκολία σε ένα θέμα, δεν θα ήταν βοηθητικό, δίκαιο ή λειτουργικό να υπάρχει η αντίληψη της γενικευμένης ανικανότητας και αποτυχίας.

 

Όσον αφορά στο χώρο του Πανεπιστημίου, το ίδιο το άτομο μπορεί να φροντίσει για να μάθει και να ζητήσει καθοδήγηση για θέματα που αφορούν στις δικές του ανάγκες και στην ιδιαιτερότητα της κατάστασής του. Για παράδειγμα, στην αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς μπορεί να συζητήσει με τους καθηγητές θέματα που αφορούν στον τρόπο διδασκαλίας, στις σημειώσεις και στον τρόπο που δίδονται οι εξεταστικές. Στο χώρο της Υπηρεσίας Σπουδών και Φοιτητικής Μέριμνας, υπάρχουν κλάδοι στους οποίους μπορεί να αποταθεί ο/η φοιτητής/τρια για θέματα που τους απασχολούν και να ενημερωθούν για το χώρο του Πανεπιστημίου Κύπρου και τις διάφορες Υπηρεσίες. Οι δύο πιο συχνοί κλάδοι είναι το Γραφείο Συμβουλευτικής και το Γραφείο Κοινωνικής Στήριξης.