… με ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων να αγγίζουν απαλά τη ψυχή, ταξιδέψαμε προ ολίγων ημερών προς την Ιθάκη της ελληνικής έντεχνης μουσικής, μέσα απ’ τα τραγούδια και τους ήχους του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Η χαρά και ο ενθουσιασμός μας αμείωτος, ίδιος με κάθε φορά που έχουμε την ευκαιρία να τον απολαμβάνουμε στο νησί.
Κι αν οι γραμμές που θα διαβάσετε πιο κάτω σας φανούν λίγο, ή μάλλον για να ακριβολογώ, πολύ υπερβολικές να σας παρακαλέσω το ανάποδο κρέμασμά μου να το αναβάλετε!! Καλοκαιράκι είναι κάντε καμιά βουτιά σε θαλασσινά ή εάν προτιμάτε γουίθ χλωρίνη νερά και είμαι σίγουρη ότι θα σας περάσει!! Για εμάς αρκούν οι νοερές βουτιές στο βυθό των δικών του τραγουδιών!
Μόνος επί σκηνής λοιπόν και φέτος το καλοκαίρι, στο αμφιθέατρο του Σκαλιού Αγλαντζιάς, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης άφησε για άλλη μια φορά το ταλέντο του να γεμίσει το χώρο! Εμείς από νωρίς βρισκόμασταν εκεί, μπροστά απ’ τη σκηνή, καθισμένοι οκλαδόν, έτοιμοι να χαθούμε στο ταξίδι που θα μας χάριζε!
Κιθάρες, πνευστά, κρουστά αλλά και πιάνο αποτελούσαν αυτό το ιδιαίτερο όπως κάθε φορά ηχόχρωμα της μουσικής του, που χει αυτή την αστείρευτη δύναμη να σε ταξιδεύει στα μέρη που ποθείς να πας! Φέτος, πέραν των ποικίλων μουσικών του οργάνων, ήρθε με τον λουπαδόρο ή άλλως λουφαδόρο (μουσικό εργαλείο που του επιτρέπει να ηχογραφεί ρυθμικά μοτίβα επί σκηνής και έτσι να καλύπτει την απουσία άλλων μουσικών τον πολύτιμο αυτό συνεργάτη του). Έτσι κατάφερε με τους αυτοσχεδιασμούς του να μας εκπλήξει και πάλι. Κατάφερε για άλλη μια φορά να μας χαρίσει μια ιδιαίτερη συναυλιακή εμπειρία.
Εξάλλου το χαρακτηριστικό που κάνει την κάθε του συναυλία τόσο μοναδική, είναι ακριβώς ο συνδυασμός του απίστευτου χιούμορ που διαθέτει εκ φύσεως ο ίδιος, με τη μελαγχολικότητα των τραγουδιών του. Κι όμως ως θεατής δε γεύτηκα ποτέ τη μελαγχολία ακούγοντάς τον. Μονάχα τη φυγή και το λυτρωμό, δυο πράγματα που αγγίζουν την τελειότητα μόνο όταν η ψυχή αφεθεί στα χέρια της μουσικής του. Γι’ αυτό και τα μάτια χωρίς οποιαδήποτε ντροπή αφήνουν τα δάκρυα να τρέξουν, ξέροντας πως μονάχα έτσι έρχεται η κάθαρση που επιζητεί η ψυχή!
Τώρα όσον αφορά τα τραγούδια που μας τραγούδησε το βράδυ εκείνο, η προσφορά του ήταν γενναιόδωρη όπως κάθε φορά. Πέραν φυσικά των δικών του τραγουδιών μας χάρισε όμορφες διασκευές αγαπημένων τραγουδοποιών όπως τη Λένα Πλάτωνος ( Βράδυ), το Σωκράτη Μάλαμα (Αράχνη), τον Τζίμη Πανούση (Νεοέλληνας), το Βασίλη Τσιτσάνη (Θεέ μου Μεγαλοδύναμε) κ.α. Κι όμως τ’ ομολογώ πως το τραγούδι που με συγκίνησε περισσότερο απ’ όλα τα άλλα ανήκε στον Neil Young, μια παλιά επιτυχία του ιδίου, απ’ το δίσκο «Harvest» πίσω στα 1972, το «a man needs a maid». Η προλόγηση του απ’ τον Αλκίνοο μέσα από τη μετάφραση του στα ελληνικά υπήρξε μια απ’ τις πιο όμορφες στιγμές της βραδιάς.
Κάπου εκεί λοιπόν με τον ήχο της κιθάρας του, που ακούγεται τόσο οικεία πια, δεμένη με τη φωνή του, ταξιδέψαμε πριν από λίγες μέρες, γευτήκαμε το φευγιό και επιστρέψαμε γεμάτοι με ενέργεια πίσω στο παρόν, έτοιμοι να βιώσουμε άλλη μια μετά τον Αλκίνοο, όπως συνηθίζουμε να λέμε αστειεύοντας με μια φίλη, μέρα!!
|