• .

ΚΡΙΤΙΚΗ ΔΙΣΚΩΝ
 EDWARD SHARPE & THE MAGNETIC ZEROS – Up From Below
(2009, Vagrant Records, Rough  Trade Records)
Του Γιάννη Ιωακείμ, απόφοιτος ΜΜΚ


Το αγαπημένο μου album των τελευταίων χρόνων. Το “Up From Below” είναι μία ανάσταση της ρετρό μουσικής των 60s και 70s. Συνδυάζει διάφορα είδη βασισμένο στην indie μουσική, με όλα τα μέλη της μπάντας να είναι συνεχώς ενεργά, είτε στα φωνητικά, είτε στην ορχήτρα, είτε χτυπώντας παλαμάκια, δίνοντας ρυθμό και δημιουργώντας μια ευχάριστη διάθεση που σε προκαλεί να σηκωθείς και να χορέψεις.  Αν οι Edward Sharpe & The Magnetic Zeros είχαν κυκλοφορήσει το άλμπουμ αυτό πριν από 40 χρόνια θα ήταν η αφορμή μιας μουσικής επανάστασης.
 
Η μουσική τους είναι νέα, περιλαμβάνοντας αρκετά οικεία στοιχεία από το παρελθόν. Ο ήχος τους αλλάζει από τραγούδι σε τραγούδι, ώστε να διατηρείται το ενδιαφέρον του ακροατή να ακούσει παρακάτω. Οι στίχοι τους είναι πολύ έξυπνοι και εκφράζουν έντονα συναισθήματα. Η χρήση ενδιαφέρων μουσικών οργάνων όπως το ακορντεόν, τα πλήκτρα, τα κρουστά, οι ακουστικές κιθάρες και η ευχάριστη διάθεση που εκπέμπουν, σου δίνουν την αίσθηση ότι είσαι και εσύ μέλος αυτής της ξέγνοιστης παρέας.  Αναμφισβήτητα η πολυμελής αυτή μπάντα το διασκεδάζει επί σκηνής εκπέμποντας πολλή ενέργεια την οποία εκλαμβάνουν οι ακροατές από το πρώτο μόλις τραγούδι.
 
Το “40 Day Dream” είναι μια δυνατή εισαγωγή, με το rock n roll να συναντά τον πιο σύγχρονο ήχο. Πολύ πιασάρικος ρυθμός που σε καλεί να χτυπήσεις παλαμάκια, να τραγουδήσεις μαζί, να χορέψεις. Η μίξη με τα επόμενα τραγούδια γίνεται πολύ ομαλά. Πολύ ταιριαστά τα βοηθητικά φωνητικά τόσο από την Jade, όσο και από την υπόλοιπη παρέα. Αρκετά ερωτικό τραγούδι το “Home”, ένα από τα ωραιότερα του δίσκου. Στη συνέχεια το ύφος αλλάζει, βαραίνει λίγο, διατηρώντας όμως ένα μειδίαμα στα χείλη. Θέλεις να κλείσεις τα μάτια και να παρασυρθείς σε αυτό το μουσικό ταξίδι. Στο “Kisses Over Babylon”, το οποίο είναι γραμμένο στα ισπανικά φαίνεται έντονο το πάθος του Alex Ebert, ακόμη  κι ας μην είναι η μητρική του γλώσσα. Με το “Brother” και μία ακουστική κιθάρα ξεκινάει το κλεισιμο του δίσκου για να ολοκληρωθεί με το “Om Nashi Me”, τίτλος χωρίς κάποια κοινή σημασία. Στο background  του τραγουδιού ακούγονται κουδούνισμα κλειδιών, νερά να κυλάνε, σφυρίγματα πνευστών και ένα τετράστιχο να επαναλαμβάνεται, φέρνοντάς σου στο μυαλό τη φράση “ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα”.
 
Εν κατακλείδι είναι το album που ανά πάσα στιγμή μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση. Περιέχει αριστοτεχνικές συνθέσεις, χωρίς μουσικούς αναχρονισμούς και πολύλεπτα κουραστικά τζαμαρίσματα. Ανεξάρτητα τις μουσικές προτιμήσεις, πιστεύω πως κάπου εκεί μέσα υπάρχει τουλάχιστον ένα τραγούδι για καθέναν από εσάς, που θα θέλετε να το ακούτε ξανά και ξανά. Δίσκος που αξίζει να ακούσετε!

 
 
 
Edit PageSiteMap