Κριτική Δίσκων 

Ταξίδι στο χρόνο...
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

Φθινοπώριασε για τα καλά... Οι πρώτες στάλες βροχής ήρθαν απρόσκλητα να μου κτυπήσουν το παράθυρο. Όμορφο που 'ναι τ' άκουσμά τους σα βραδιάζει... Εκεί που η αφέντρα σιωπή απλώνει το πέπλο της και γεμίζει μ' αστρόσκονη τη νύχτα, έρχεται τούτος ο ήχος και σε ταξιδεύει... σε ταξιδεύει πάντα εκεί που η ψυχή το επιθυμεί!
Έτσι και 'μενα η ψυχή μου με ταξίδεψε στο χθες κάποιων περασμένων χρόνων. Τότε που η μουσική σ' άγγιζε μεμιάς κι οι στίχοι δεν ήταν απλά ένα «συστατικό» ενός τραγουδιού, αλλά η ουσία ολόκληρη. Τότε που τα τραγούδια ήσαν μελοποιημένη ποίηση, όχημα ταξιδιών άνευ προορισμού, γιατί εκεί ήταν η ουσία κι έτσι στέριωναν στη ψυχή του ακροατή.
Έτσι μ' αυτή τη διάθεση νοσταλγίας, φιλοξενούμε στο άρθρο αυτό δίσκους, με τους οποίους μας πρωτοσυστήθηκαν κάποιοι απ' τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της ελληνικής έντεχνης μουσικής σκηνής κι έτσι σταδιακά ταξιδεύουμε ανά δεκαετίες στο χρόνο, απ' το αλλοτινό τότε μέχρι το σήμερα, όπου τη σκυτάλη παίρνουν αξιόλογα νέα παιδιά, συνεχιστές και προστάτες του ελληνικού έντεχνου τραγουδιού.

Καλές ακροάσεις λοιπόν και όπως συνηθίζουμε να λέμε πάντα, καλά αιώνια ταξίδια!!

Στάση στο χρόνο: No 1

sabbopoulos dionusis - fortigo - mpros 80

Διονύσης Σαββόπουλος
Το Φορτηγό - Lyra 1966
Το παλιό γραμμόφωνο του πατέρα γεμίζει με μελωδίες το δωμάτιο. Έξω ο ουρανός συννεφιασμένος, έτοιμος να χαρίσει στη γη λίγες απ' τις πολύτιμες στάλες του. Ξάφνου ένα χαρακτηριστικό, μελωδικό σφύριγμα κερδίζει την προσοχή μου. Η «Συννεφούλα» μεμιάς γεμίζει με τη θετική αύρα της το δωμάτιο, δημιουργώντας έτσι ένα εσωτερικό φθινοπωρινό σκηνικό. Δεν άργησε να με κυριεύσει κι έτσι βρέθηκα στη στιγμή να κάνω φωνητικά στο νεαρό τότε Σαββόπουλο, ερήμην εννοείται πάντοτε του ιδίου – κι ευτυχώς δηλαδή!
Με το που τελείωσε η «Συννεφούλα», έβαλα και πάλι το δίσκο απ' την αρχή! Το Φορτηγό ως μια αλλοτινή μηχανή χρόνου με ταξίδεψε με τη δύναμη της μουσικής και των στίχων του πίσω στην εποχή του 1960, τότε που ο νεοφασισμός στην Ελλάδα έκανε την εμφάνιση του στο κοινωνικοπολιτικό σκηνικό κι έπειτα από συσσώρευση ερεθισμάτων και συναισθημάτων του τύπου αγανακτισμού της εποχής, γεννήθηκε ως φυσική απόληξη το έντεχνο, λαϊκό τραγούδι. Με ταξίδεψε πίσω στις πρώτες μπουάτ, εκεί όπου το τραγούδι έβγαινε απ' τα στήθια ανθρώπων με πνεύμα ελεύθερο κι ανυπότακτο, που διψούσαν να πουν τα όσα τους έπνιγαν, τις δικές τους αλήθειες, μέσα απ' το τραγούδι. Ανάμεσά τους κι ο δικός μας Νιόνιος, ο οποίος προτίμησε να παρατήσει τις σπουδές του στη Νομική σχολή Θεσσαλονίκης και να αφιερωθεί σώματι και πνεύματι στο τραγούδι που τόσο αγαπούσε. Έτσι με φωνή βραχνή καταφέρνει να δαμάσει τα όσα τον έπνιγαν, μέσα από στίχους έντονου παραλληλισμού, με αποτέλεσμα την ισορροπία της ελευθερίας της ψυχής σ' ένα σύστημα σαθρό και σκληρό!
Ακούγοντας το Φορτηγό είναι λες και χάνεσαι στο τότε, μαθαίνεις απ' αυτό και επιστρέφεις πίσω στο σήμερα με μάτια καθαρά, ικανά πια να αντιληφθούν πως το σήμερα δε θα αργήσει να γίνει ίδιο με το τότε!

Στάση στο Χρόνο: No 2

papakwnstantinou basilis - ta agrotika - mpros 90

Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Τα Αγροτικά – MINOS-EMI 1975
Επόμενη στάση σ' αυτή την ιδιόρρυθμη δισκογραφική χρονομηχανή, «τα Αγροτικά», δίσκος με τον οποίο συστήθηκε στο κοινό της Ελλάδας ο αρκαδίτης Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Ψυχή αιώνια επαναστατική, με σθένος για αγώνα ενάντια σε ό,τι στερούσε την ελευθερία με όλες τις εκφράσεις της, με λίγα λόγια ζιζάνιο μέσα σ' ότι έσπερνε τότε η δικτατορία, που απλά έπρεπε να ξεριζωθεί! Και ξεριζώθηκε! Ξενιτεμένος πια βρίσκεται στο Μόναχο της Γερμανίας, όπου και συμμετείχε ενεργά σε επιτροπές αντιδικτατορικού αγώνα, ενώ ταυτόχρονα τραγουδούσε σε πολλά στέκια ελλήνων ομογενών φοιτητών! Το καλοκαίρι του '74 είχε την ευκαιρία να γνωρίσει στο Παρίσι το Μίκη Θεοδωράκη, επίσης ξενιτεμένο. Ένα χρόνο μετά, επιστρέφει πίσω στην ελεύθερη πια, απ' τα δικτατορικά δεσμά, Ελλάδα και συνεργάζεται με το Θωμά Μπακαλάκο για το δίσκο αυτό!
Με ήχο ανάλογο του τότε μουσικού τοπίου, και καθαρά έντεχνο, λαϊκό ύφος, τραγουδά με σθένος τραγούδια που αγγίζουν τη ψυχή του Έλληνα που λύγισε στο μένος του δικτατορικού ζυγού και πλέον έχει μια ευκαιρία για ανάσα! Οι στίχοι μιλούν άμεσα στον ελληνικό λαό, ικανοποιώντας τη δίψα που έτρεφε τόσα χρόνια για ελευθερία και έτσι τον δικαιώνει! Πλέον μπορεί να τραγουδήσει απενεχοποιημένος, με πάθος θέλοντας έτσι να νιώσει και πάλι ζωντανός, κύριος του εαυτού του, ελεύθερος!!
Τόσα χρόνια μετά κι ακόμα αυτός ο δίσκος έχει τη δύναμη να ξυπνά μέσα στον ακροατή το αληθινό νόημα της ελευθερίας κι έτσι να καταφέρνει να κρατά μέσα του άσβεστη ετούτη τη φλόγα!

Στάση στο Χρόνο: No 3

DELIVORIASPARELASI

Φοίβος Δεληβοριάς
Η παρέλαση – ΜΙΝΟS-EMI 1989

Με τη φράση «γεια σας κύριε Χατζιδάκι, είμαι συνάδελφος σας», ο Φοίβος Δεληβοριάς σύστησε τον εαυτό του στο μεγάλο συνθέτη. Ο Χατζιδάκις έκπληκτος τόσο απ' το θάρρος-θράσος του νεαρού, όσο κι απ' το ταλέντο του όχι μόνο τον άκουσε, αλλά και τον στήριξε στην παραγωγή του πρώτου του δίσκου, με τίτλο «Παρέλαση». Κι τότε ήταν μόλις δεκαπέντε χρονών!!
Με το που αρχίζει ο δίσκος είναι λες και είσαι μέτοχος μιας χρωματιστής παρέλασης, όπου παρελαύνουν οι σκέψεις και τα συναισθήματα ενός νέου με ανησυχίες, ευαίσθητου απ' όλες τις απόψεις. Ύφος λυρικό και καθ όλα ταξιδιάρικο, με εμφανή την επίδραση απ' τη μουσική του Χατζιδάκι. Μέσα απ' τους στίχους αυτοσαρκάζεται, εκφράζοντας έτσι τόσο κάποια χαρακτηριστικά του εαυτού του, όπως η μελαγχολία, έτσι όπως γεννάται απ' τη ψυχή ανθρώπου ικανού να αντιλαμβάνεται περισσότερα απ' όσα πρέπει, όσο και κάποια χαρακτηριστικά της κοινωνίας.
Απελευθερώνεται βγάζοντας από μέσα του «έρωτες κι αντάρες» όπως μας τραγουδάει κι έτσι λυτρώνεται. Τραγουδάει κι είναι λες και μοιράζεται μαζί μας τα μυστικά που φυλάει η εφηβική του ψυχή κι εμείς προσηλωμένοι, εκεί, προσεκτικά τον ακούμε, περισσότερο γιατί τα όσα μας λέει τα 'χουμε κι οι ίδιοι προσέξει και μας εκφράζουν. Τραγουδάει με φωνή βαθιά, ωριμότερη απ' ότι το νεαρό της ηλικίας του του επιτρέπει, κι έτσι σε παίρνει μακριά, σε φυγαδεύει στον κόσμο όπου η αλήθεια έχει μόνο ένα πρόσωπο, αυτό της, από παραμυθόσκονη φτιαγμένης, ψευδαίσθησης!
Δίσκος διαμάντι στην ελληνική έντεχνη μουσική σκηνή, αν και οι πλείστοι αγνοούν την ύπαρξη του! Εξάλλου τα πιο όμορφα πράγματα είναι γνωστά σε μια μικρή μόνο μερίδα ανθρώπων, κι έτσι προστατεύονται απ' τη φθορά της χρήσης που καταντά με τα χρόνια κατάχρηση.

Στάση στο Χρόνο: No 4

alkinoos - stin agora tou kosmou
Αλκίνοος Ιωαννίδης
Στην αγορά του κόσμου – Polydor 1993
Τέταρτη στάση στο χρόνο κι εδώ μένω! Οι υπόλοιποι μπορείτε να συνεχίσετε με την ησυχία σας το ταξίδι! Εδώ με χάνεις και με βρίσκεις έπειτα από ώρα, με βλέμμα που φανερώνει το φευγιό που ακόμη βιώνω. Ίσως σ' αυτό να έχει συμβάλλει η τότε νεαρά φοιτήτρια του πανεπιστημίου μας κυρία Στάλω (βλέπε αδερφή μου) που από πέντε χρονών παιδί μου έβαζε να ακούω Αλκίνοο Ιωαννίδη με τις ώρες. Αν και δεν καταλάβαινα γρι απ' τα όσα τραγουδούσε, η μελωδία με άγγιζε, με ταξίδευε. Χρόνια μετά, η ωριμότητα του νου μου έδωσε τη δυνατότητα να καταλάβω αυτά που τότε παιδί αγνοούσα, και πλέον να χαθώ οικειοθελώς πέραν της μουσικής και μέσα στους στίχους.
Ο δίσκος αυτός αποτελεί τη συνισταμένη πτυχή τόσο του ταλέντου του Αλκίνοου Ιωαννίδη και του Νίκου Ζούδιαρη, όσο και της καλής τους τύχης, μιας και η ιστορία πίσω απ' τη δημιουργία του φανερώνει ακριβώς το συνδυασμό αυτό. Το 1993 λοιπόν βρίσκει τον Αλκίνοο, φοιτητή τότε στο Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας. Ταλαντούχος ηθοποιός καθώς ήταν, θα συμμετείχε σ' ένα βιντεοκλίπ της Δήμητρας Γαλάνη. Στα γυρίσματα πήγαιναν μαζί παρέα οι τρείς τους. Μόνο που η διαδρομή γινόταν δίχως μουσική, μιας και το αυτοκίνητο δεν είχε κασετόφωνο, παρεκτός μια κιθάρα στο πίσω κάθισμα. Ύστερα από τις παροτρύνσεις του Ζούδιαρη, ο Αλκίνοος παίρνει την κιθάρα και τραγουδάει, όχι τα τραγούδια του, αλλά αυτά του καλού του φίλου, Ζούδιαρη. Ευτυχώς άρεσαν και με το παραπάνω στη Γαλάνη κι έτσι έπειτα απ' τις δικές της ευλογίες, αλλά και βοήθειες γεννιέται στο δισκογραφικό τοπίο του τότε, ο δίσκος αυτός.
Όσο για την ανάλυση περί του περιεχομένου και της ποιότητας του μην περιμένετε πολλά λόγια. Η αμερόληπτη ματιά μου με παρακινεί να γράψω απλά «εξαιρετικός»!!! Πολλοί αγάπησαν κι αγκάλιασαν τόσο το « στην αγορά του Αλ Χαλίλι», όσο και τη «Ζήνωνος». Εγώ απλά δεν είμαι μέσα σ' αυτούς, γιατί ακριβώς λάτρεψα όλο το δίσκο και περισσότερο τα τραγούδια που έμειναν φυλαγμένα εκεί, χαράζοντας έτσι τη δική τους πορεία, αυτή που χαράζεται απευθείας στη ψυχή του ακροατή, που αναζητά το άκουσμα που τον χαρακτηρίζει!

Στάση στο Χρόνο: No 5

mousikorama ekato mikres anases 2005

Νατάσσα Μποφίλιου
Εκατό μικρές ανάσες – Μικρή Άρκτος 2005

Σιγά, σιγά ταξιδέψαμε στις μέρες του παρόντος! Σταθμός μας αυτή τη φορά μια απ' τις πιο σπουδαίες φωνές της νέας γενιάς καλλιτεχνών της έντεχνης μουσικής σκηνής! Η Νατάσσα Μποφίλιου έχει ήδη αφήσει το χνάρι της στο χρόνο και συνεχίζει να βαδίζει αλώβητη απ' την αλλαγή του τοπίου στο δικό της δρόμο, τη δική της πορεία! Η φωνή της εκφράζει την ευθραυστότητα της φύσης της, η οποία φωτίζεται έντονα απ' το δυναμισμό της ψυχής της. Πλάσμα που λες κι ήρθε από άλλη εποχή, σε κερδίζει με τις ερμηνείες της! Σα σύγχρονη Κίρκη σε μαγεύει, σε κάνει δέσμιο της και εσύ οικειοθελώς αφήνεις τη ψυχή σου ελεύθερη να πει το υπέρτατο ευχαριστώ, αυτό που άλλοτε εκφράζεται μέσα από χαμόγελα κι άλλοτε μέσα από δάκρυα.
Οι «εκατό μικρές ανάσες» δίνουν οξυγόνο στον ακροατή, μια ανάσα ελπίδας πως τα όσα έπονται δε θα 'ναι ούτε και στο ελάχιστο υποδεέστερα των όσων προϋπήρχαν. Οι στίχοι του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, δένουν μέσα απ' τις συνθέσεις του Κώστα Τσίρκα και ζωντανεύουν μέσα απ' την ερμηνεία της Νατάσσας Μποφίλιου. Γίνονται τραγούδια που σε λίγα χρόνια θα έχουν μια θέση μόνιμη, στο συρτάρι της μνήμης, δίπλα απ' αυτά που έχουν ήδη γράψει ιστορία!

Στάση στο Χρόνο: No 6

loading
Still pending!
Τι βιάζεστε;; Δεν πάνε δυο χρόνια που μπήκε η δεκαετία!
Παρόλο που ήδη ξεχώρισαν τουλάχιστον μέσα μου κάποια εξαιρετικά συγκροτήματα, όπως για παράδειγμα οι «Βόμβοι» τους οποίους τον ομώνυμο δίσκο αναλύσαμε πιο κάτω και αν και βλέπω το λόγο του γιατί να το ξανακάνω, εντούτοις σταματώ!
Τώρα λοιπόν που μου τελειώνουν οι λέξεις, πληθαίνουν οι ελπίδες για τα καλύτερα πράγματα που έρχονται. Εξάλλου μόνο μέσα απ' το χρόνο το μάτι (και σ' αυτή την περίπτωση το αυτί) έχει τη δύναμη να αντιληφθεί την αληθινή αξία των πραγμάτων. Χρειάζεται να ωριμάσει κάτι μέσα μας για να αφήσει πια μόνιμα το χνάρι του στη ψυχή μας!!
Και εις άλλα λοιπόν με υγεία, πάνω απ' όλα της ψυχής!

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.: Σ'αυτό το e-mail μπορείτε να μου στείλετε τις δικές σας παρατηρήσεις, όπως επίσης και προτάσεις για νέους δίσκους που θεωρείτε πως αξίζουν να μπουν στη στήλη αυτή!

Μαριέττα Φαφούτη
Homemade Joy – Inner Ear 2012
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

homemade joy fafouti

Όπως όλα τα χειροποίητα δημιουργήματα, έτσι και η ευτυχία που ξεχειλίζει απ' το δίσκο αυτό σου αφήνει την καλύτερη γεύση, αυτήν τη γεμάτη με το άρωμα του καλοκαιριού. Η Μαριέττα Φαφούτη, στο δεύτερο προσωπικό της δίσκο έρχεται για να μας προσφέρει απλόχερα αυτό που ο καθένας μας επιζητεί, λίγες στιγμές ευτυχίας που τόσο εύκολα αποκτώνται μέσα απ' την καλή μουσική. Πιο ώριμη φωνητικά και ενορχηστρικά, με κομμάτια που θυμίζουν πολύ τη δεκαετία του '80, τα παιδιά των λουλουδιών και τα Μάταλα καταφέρνει μέσα απ' αυτήν την τόσο μοναδική συνταγή να σε παρασύρει, όπως κι ο Μαραβέγιας πιο πάνω, σ' έναν ξέφρενο χορό. Το μόνο που θα ποθήσει στα σίγουρα η ψυχή σου είναι το ντέφι, μιας και ο ρυθμός κι οι μελωδίες που ξεχύνονται γεμάτες ενέργεια απ' τα μεγάφωνα θα σε κάνουν να ζηλέψεις τους μουσικούς της Φαφούτη.
Ένας απ' τους πιο ιδανικούς δίσκους για να ακούς καθοδόν προς τη θάλασσα για μπανάκι (δοκιμασμένο), μιας και έχει τη δύναμη να σε γεμίσει απ' αυτή τη θετική αύρα που νιώθεις μονάχα σα βρίσκεσαι σε διακοπές. Το τέλειο αντικαταθλιπτικό για τις ψυχές που δεν κατέβασαν ακόμη απ' το ντουλάπι τα καλοκαιρινά τους κι έμειναν κλεισμένοι στη δική τους μοναξιά. Είναι λες κι έχει τη δύναμη να απορροφά καθετί το άσχημο, να το εξορκίζει και να επιστρέφει πίσω χαρά.. ευτυχία.. ξεγνοιασιά, με λίγα λόγια να γεμίζει με το φως του καλοκαιριού τις ψυχές που κρύβονται στα σκοτάδια. Εξάλλου όπως ανέφερε και η ίδια το εναρκτήριο τραγούδι, το «Kookoobadi, φέρει ακριβώς αυτή τη δύναμη μια φράση δίχως νόημα μα με σκοπό τον εξορκισμό, την απαλλαγή από καθετί που βαραίνει τη ψυχή.
Το μόνο που θα ευχηθώ, είναι αυτά τα τόσο όμορφα τραγούδια να μην κατακαούν απ' τις πολλές και συνεχόμενες εκτελέσεις στα ραδιόφωνα, όπως έγινε με το «Don' t stop» του προηγούμενου δίσκου, μιας και είμαι σίγουρη από τώρα για την επιτυχία τους. Είναι απ' τις φορές που πραγματικά εύχεσαι αυτά τα τραγούδια να 'χουν διάρκεια στο χρόνο, πράγμα που για να γίνει προϋποθέτει σίγουρα το να μη τα βαρεθούν οι ακροατές, ευθύνη που φέρουν αποκλειστικά και μόνον –στην περίπτωση αυτή- οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί, αλλά ιδιαιτέρως οι υπεύθυνοι των ραδιοφωνικών σταθμών που βασίζονται –ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια- στην αξία των ποπ και όχι των διαχρονικών τραγουδιών. Ελπίζω να μην παρεξηγηθώ με τα όσα γράφω, τα τραγούδια της είναι υπέροχα και μακάρι να παραμείνουν αλώβητα στο πέρασμα των χρόνων!

Κωστής Μαραβέγιας
Λόλα – EMI 2012
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

newego LARGE t 661 105698531

Τρέλα που κουβαλάει πραγματικά αυτός ο άνθρωπος. Είναι φορές που πραγματικά σκέφτομαι πόσο ευλογημένοι είναι κάποιοι από εμάς που 'χουν το έμφυτο αυτό χάρισμα να σκορπάνε θετικότητα και να γεννάνε το φως στις ψυχές των γύρω τους. Όπως γίνεται με κάθε δίσκο του Μαραβέγια, έτσι και μ' αυτόν αφήνεσαι δίχως αναστολές σ' ένα ηχητικό πανηγύρι (πάντα με την καλύτερη έννοια) όπου ξεσαλώνεις κανονικά. Προτού καν το καταλάβεις βρίσκεις τον εαυτό σου να χορεύει και να τραγουδά στο ρυθμό, θέλοντας έτσι να μουσικο-εξορκίσει κάθε κακό που σώνει και καλά ρίζωσε στη ψυχή. Έτσι ανοίγεται διάπλατα η πόρτα στο φως του καλοκαιριού που μπαίνει μέσα και την αγκαλιάζει, δίχως να την καίει. Εξάλλου το χιούμορ που χαρακτηρίζει έντονα τους στίχους των τραγουδιών του, καρφιτσώνει με ιδιαίτερη ευκολία το χαμόγελο στα χείλη.
Το υπέροχο αυτό ταξίδι στην έκσταση ξεκινά με το "Diktator des Marktes", ένα τραγούδι που αρχινά με ιδιαίτερα αυστηρό ύφος, ενώ η φράση «μέσα τα κεφάλια.. τέρμα αυτά τα χάλια» επαναλαμβάνεται πολλές φορές, θέλοντας έτσι να αναδείξει το ανταπάντημα που αξίζει στην υφιστάμενη πολιτική κατάσταση. Ακολουθεί η «Λόλα» που μας τρέλανε, κυριολεκτικά, με το ρυθμό της εδώ και καιρό, πριν καλά καλά κυκλοφορήσει ο ομώνυμος δίσκος. Είναι απ' τις φορές που μια γυναίκα γίνεται έμπνευση κι έπειτα τραγούδι, μιας και η Λόλα είναι υπαρκτό και καθώς φαίνεται ιδιαίτερα αγαπητό, στο Μαραβέγια, πρόσωπο. Έπειτα «το καλοκαίρι έφυγε» (απ' τα πολύ αγαπημένα μου του δίσκου) μοιάζει στην αρχή αντισυμβατικό με την εποχή, αλλά ευθύς διακρίνεις πως πιο συμβατό δε θα μπορούσε να 'τανε μιας και αφορά μια τυραννική παλιά αγάπη. Το τσαλαπατώ σκιαγραφεί με απόλυτη μουσική ειλικρίνεια την υφιστάμενη τραγική κατάσταση/κατάληξη της Αθήνας και κατ' επέκταση της Ελλάδας. Στο «στο καλό» όσο και να προσπαθήσεις ειν αδύνατο να μη γελάσεις με τους στίχους του και την ερμηνεία του, ιδιαίτερα στη στροφή όπου μιμείται την απείρου κάλλους ψωνάρα που ονειρεύτηκε. Η «καταιγίδα» που μου θύμισε πολύ τον «Πλάτανο» του Μπαλάφα θα σε κάνει να βρεις τη δύναμη να παλέψεις ξανά για τα όνειρά σου, ενώ έπειτα στο «δε νιώθω τίποτα» θα βρεις την ένταση που αξίζει να έχει η ζωή σου. Ακολουθεί το «little sister» που μοιράζεται με τη Nalyssa Green, ιδιαίτερο επίσης κομμάτι, το «αρκεί να είμαστε μαζί», ένα υπέροχο πραγματικά βαλσάκι που θυμίζει πολύ Yann Tiersen, το οποίο διαδέχεται ένα ορχηστρικό τάνγκο κομμάτι, το «el tango del Rio-Antirrio». Ο δίσκος κλείνει με το «λίγο πριν φύγω» μια γλυκιά όμορφη μπαλάντα που κρύβει μέσα της τον αέρα μιας άλλης, ίσως πιο αληθινής εποχής (απ' τα επίσης πολύ αγαπημένα).

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Οι άγγελοι ζουν ακόμη στη Μεσόγειο – EMI 2012
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

maxairitsas

Τρεις δεκαετίες γιορτάζει επίσης και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο οποίος οργάνωσε μια μοναδική μουσική, τραγουδιστική σύμπραξη, μάζεψε φίλους και γνωστούς και μοιράστηκε μαζί τους τραγούδια, μουσικές και συναισθήματα. Όπως γράφει ο ίδιος στο βιβλιαράκι « γνώρισα ανθρώπους υπέροχους, κάναμε τραγούδια μαζί, τραγουδήσαμε μαζί, μιλήσαμε, ήπιαμε μαζί.. κάθε στιγμή μια ζωή!». Ίσως να 'ναι η πρώτη φορά που τόσοι πολλοί καλλιτέχνες συναντώνται επί δισκογραφικής σκηνής. Η Χάρις Αλεξίου, ο Νίκος Αλιάγας, η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, η Ελισάβετ Καρατζόλη, ο Χάρης Κατσιμίχας, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και η Μαρία Φαραντούρη συναντούν τους Salvatore Adamo, Angelo Branduardi, Tonino Carotone, Christophe, Anne-Catherine Gillet, Bernard Lavilliers, Nomadi, Piluka Aranguren, Quator Stevens και Josep Tero, σ' έναν πολύ ιδιαίτερο δίσκο που εμπεριέχει τις μυρωδιές τις Μεσογείου, κάτω απ' τη μουσική ματιά του Μαχαιρίτσα.
Όσο για τα τραγούδια, το ένα είναι πιο ξεχωριστό απ' το άλλο, με το Μαχαιρίτσα στο γνωστό ερμηνευτικό του ύφος. Η ομορφιά του δίσκου αυτού, κρύβεται ακριβώς στο πλέγμα της φωνής του με των υπολοίπων δημιουργών, στους αυτοσχεδιασμούς που φαίνεται καλά πως δημιουργήθηκαν μέσα σ' ένα κλίμα γεμάτο όρεξη για δημιουργία. Δε θα 'θελα να μπω στη διαδικασία να ξεχωρίσω κάποιο απ' τα τραγούδια, μιας και το καθένα φέρει μια μοναδικότητα που σπάνια συναντάς σ' έναν δίσκο κι αυτό σίγουρα σχετίζεται άμεσα με το καλλιτεχνικό αυτό σύμπλεγμα. Αδιαμφισβήτητα ένας απ' τους καλύτερους δίσκους του Μαχαιρίτσα!

Νίκος Πορτοκάλογλου
Ίσως - Universal Music 2012
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

portokaloglou1

Πρόκειται για έναν εξαιρετικό δίσκο απ' το Νίκο Πορτοκάλογλου για τα 30χρονα της παρουσίας του στο δισκογραφικό σκηνικό. Ένας ιδιαίτερος δίσκος από έναν ιδιαίτερο και πολύ αγαπητό δημιουργό που απ' τα χρόνια των Φατμέ μέχρι και τη μέχρι σήμερα ανεξάρτητη πορεία του μας χάρισε πολλά όμορφα τραγούδια, ευλογία για όλους εμάς που αγαπάμε και στηρίζουμε τον ελληνικό μουσικό χώρο. Η δυναμική της απλότητας που φέρουν οι στίχοι του, η ζωντάνια, η ευεξία και η θετικότητα που αποπνέεται μέσα απ' τις μουσικές και τις ενορχηστρώσεις του διαφαίνονται έντονα στο διπλό αυτό δίσκο. Τραγούδια απλά, αλλά όχι απλοϊκά, όπου η αλήθεια και η αυθεντικότητα, αυτά τα τόσο σπάνια στοιχεία στις μέρες μας αφήνονται να αναδειχθούν χωρίς ιδιαίτερες προσθέσεις στον ήχο.
Ο πρώτος δίσκος περιέχει δέκα ολοκαίνουργια τραγούδια με τον ίδιο να βρίσκεται πίσω απ' το μικρόφωνο και να μας τα χαρίζει απλόχερα με τη φωνή του. Μια απ' τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις είναι αυτή του Γιάννη Χαρούλη στο «τι λάθος κάνω», της Ευτυχίας Μητριτσα στο «καταστροφή κι ελπίδα», ενώ στο ομώνυμο «ίσως» που έχει ήδη κατακτήσει μια θέση στις ραδιοφωνικές επιτυχίες του σήμερα, συναντάμε τους Πάνο Μουζουράκη, Στάθη Δρογώση και Μάρκο Κούμαρη. Η αγάπη του Πορτοκάλογλου προς τους νέους τραγουδοποιούς της ελληνικής μουσικής σκηνής φαίνεται μέσα απ' τον πρώτο, αλλά ιδιαίτερα μέσα απ' το δεύτερο του δίσκο, ο οποίος αποτελείται από δέκα αγαπημένα παλιά του τραγούδια, διασκευασμένα με πολύ μεράκι, με τρόπο έτσι ώστε να ταιριάζει απόλυτα στον κάθε καλλιτέχνη που θα το τραγουδούσε. Ο Λεωνίδας Μπαλάφας συναντά τη Σοφία Σαρρή, ο Πάνος Μουζουράκης τη Νατάσσα Μποφίλιου και τον Κωστή Μαραβέγια, η Νανά Μπινοπουλου τη Ματούλα Ζαμανη και οι Σανάδες/Word of mouth (τους λάτρεψα κυριολεκτικά) το Στάθη Δρογώση. Απ' τις ωραιότερες διασκευές που άκουσα ποτέ, ίσως επειδή επιμελήθηκαν απ' τον ίδιο τον αρχικό δημιουργό, με τρόπο έτσι ώστε να 'ναι κομμένες και ραμμένες στα φωνητικά μέτρα των νέων ερμηνευτών.

Αλκίνοος Ιωαννίδης
Γυάλινος Κόσμος – Universal 2011
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

gualinos kosmos - alkinoos ioannidis

Η είδηση ότι ο Αλκίνοος κυκλοφορεί λίαν συντόμως ένα διπλό άλμπουμ απ' τις ζωντανές εμφανίσεις του στο Γυάλινο Μουσικό θέατρο, με άφησε μ' αυτήν τη γλυκιά, αβάσταχτη προσμονή που 'χεις μόνο σαν περιμένεις όμορφα πράγματα. Συνεπώς η ικανοποίηση που ένιωσα μόλις πήρα στα χέρια μου αυτόν τον πολυπόθητο δίσκο, ούτε καν περιγράφεται.
Τα χέρια άγγιξαν με ευλάβεια το δίσκο, το ίδιο και τα μάτια, μιας και έμεινα να κοιτάζω με προσοχή το εξώφυλλο, θέλοντας έτσι να αποκρυπτογραφήσω τα όσα με αγάπη ζωγράφισε ο πατέρας του, Άντης Ιωαννίδης. Η ομορφιά μέσα απ' την πληρότητα. Απ' τη μια, το πνεύμα που πάντα αναζητά την αλήθεια, που προβληματίζεται, που αγρυπνά, που τυραννιέται πιθανώς απ' τις αέναες αναζητήσεις στα ενδότερα της ψυχής του. Απ' την άλλη, η γαλήνη και η ηρεμία που νιώθει μέσα απ' το άλλο του μισό, τη σύντροφό του, μια πληρότητα που σημάδεψε φανερά το έργο του, ένας κατασταλαγμός συναισθημάτων, μια παρουσία που το ξέρεις καλά πως ακούει, πως αγκαλιάζει, πως πονά και πως κατανοεί. Η δυαδοενική παρουσία και ο ερωτισμός, οι πτυχές της ζωής του που τόσο έντονα φαίνονταν και συνεχίζουν να φαίνονται μέσα απ' το έργο του.
Έχοντας λοιπόν ήδη υποβληθεί στο κατάλληλο κλίμα για ακρόαση, έβαλα το δίσκο να παίξει, αναμένοντας να χαθώ με τις πρώτες νότες που θα ξεγλιστρούσαν απ' τα ηχεία. Η διαφορετική ενορχηστρωτική προσέγγιση είναι απ' τα πρώτα που προσέχεις, απ' τα πρώτα που σε κερδίζουν. Μια πανδαισία μελωδιών που τόσο αρμονικά ταίριαξαν με τις φωνές του φωνητικού συνόλου «Εν φωναίς». Το ταξίδι αρχινά με τον «προσκυνητή», ο οποίος λες και σε παίρνει απ' το χέρι για να σου δείξει τα όσα όμορφα έπονται. Έπειτα η «μαύρη πεταλούδα» πλήρως μεταμορφωμένη, εμφανίζεται στο δρόμο σου για να σου δείξει ότι «ο δρόμος σου είσαι εσύ». Ακολούθως «ένα απόγευμα στο δέντρο» θυμάσαι την πιο «τέλεια παρεξήγηση». Χάνεσαι σ' ένα «πέρασμα», μέσα σ' ένα «ταξίδι», που τόσο όμορφα αναδεικνύεται κάτω απ' το φως που γεννάται απ' ένα «μισό φεγγάρι», εκεί που ψιθύρισες στον άνεμο το «θα 'μαι κοντά σου», «απόψε». Τραγούδια που διαδέχονται όμορφα το ένα το άλλο, που σε παρασέρνουν σε καταφύγια που πρόσμενες καιρό να βρεθείς, για να ξαποστάσεις, να δροσιστείς..
Ακούγοντάς τον ταξιδεύεις μαζί του, μέσα απ' τα τραγούδια, ανακαλύπτοντας στην πορεία τις θάλασσες που κρύβει η ψυχή σου. Ακούς τον παφλασμό των κυμάτων, την εναλλαγή της φουρτούνας με την απανεμιά. Μεταμορφώνεσαι μέσα από ένα εκστασιασμένο, όλο ενέργεια και ένταση κλίμα κι έπειτα εξέρχεσαι απ' την εμπειρία τούτη εξαγνισμένος, ζωντανός, ευχαριστημένος για τα όσα απόλαυσες.

Σημείωση:
Πέραν του διπλού αυτού δίσκου κυκλοφόρησε και η «Συγκομιδή», μια κασετίνα με όλη την δισκογραφία του Αλκίνοου απ' το 1997 μέχρι και σήμερα (συμπεριλαμβάνεται και ο προαναφερόμενος δίσκος). Μια «Συγκομιδή» υλικού που αξίζει να την έχεις!

Stelafi
Ο σιδεροκόφτης – Λουβάνα Δίσκοι 2011
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

Stelafi

Ένας δίσκος που μας έρχεται απ' την ανεξάρτητη, κυπριακή δισκογραφική εταιρεία Λουβάνα Δίσκοι. Δίσκος που σε κάνει να 'σαι περήφανος για την εγχώρια μουσική σκηνή και τα όσα όμορφα παράγονται από καλλιτέχνες ταγμένους στην πεμπτουσία της τέχνης. Η ηθοποιός, ερμηνεύτρια, στιχουργός, συνθέτρια, και όχι μόνο, Στέλλα Φυρογένη, σ' ένα υπέροχο μουσικό ταίριασμα με τους Ανδρέα Τραχωνίτη και Λευτέρη Μουμτζή, χαρίζει απλόχερα μέσα απ' τις ερμηνείες της μυστικά και ιστορίες. Τόσο η ίδια, όσο και οι μουσικοί εισέρχονται μέσα σ' ένα μυσταγωγικό, εκστατικό υπερθέαμα όπου η λύτρωση της ψυχής έχει τον πρώτο λόγο. Ακούγοντάς τους νιώθεις την απελευθέρωση που βιώνουν. Γεύεσαι τη θετική αύρα που βγαίνει από μέσα τους και λαμβάνεις με χαρά το κομμάτι της ψυχής τους που τόσο απλόχερα σου δίνουν.
Ακούς προσεκτικά τις ιστορίες τους, τις τόσο προσεκτικά επενδυμένες με μελωδίες και αφήνεσαι στην απόλαυση ετούτης της εξαίσιας στιγμής. Στο «control», κάθε σου αναστολή, κάθε εσωτερικός δεσμός λύεται, σβήνει. Στο «να πάρεις φόρα» γίνεσαι κι εσύ ένα πυροτέχνημα, απογειώνεσαι. Έπειτα έρχεται η «Ευκολία», όπου αναθεωρείς το πώς επενδύεις το χρόνο σου και το τι εν τέλει έχει σημασία σ' εσένα. Στο βακχικό «Α! Θεός» μέσα απ' τον εκστατικό χορό, απαλλάσσεσαι από το βάρος που κουβαλάς. Στη συνέχεια έρχεται η γαλήνη μέσα απ' το μελωδικό «για χάρη σου». Στο "seven flat-headed bubbles" αναθεωρείς το τι αξίζει και τι όχι να δέχεσαι και να ανέχεσαι. Στο «σιδεροκόφτη» αφουγκράζεσαι τους παλμούς κάποιων περασμένων εποχών που αναπολείς.. που επιθυμείς, χάνεσαι στις σκέψεις σου, στις μνήμες. Αυτό όμως δεν κρατά για πολύ μιας και αναθαρρεύεις και πάλι μέσα απ' το «lizard dance», όπου μέσα απ' το χορό και τα ρυθμικά κτυπήματα γίνεσαι ένα μαζί τους. Εν συντομία θα έλεγα ότι είναι ένας απ' τους πιο βιωματικούς δίσκους της εποχής, όπου απ' το εξαίσιο «a walk in the woods» και τις παροτρύνσεις περί έρωτος, μέχρι και το λυρικότατο «αποχαιρετισμό», συνταξιδεύεις μαζί τους.

Ελεωνόρα Ζουγανέλη
Είπα στους φίλους μου – ΕΜΙ 2011
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

eleonora zouganeli - eipa stous filous mou

Ο δίσκος αυτός υπήρξε ομολογουμένως, για εμένα, μια απ' τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις, μιας και ήταν ο καταλληλότερος για να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον και να με ωθήσει στο να ψάξω περισσότερο την Ελεωνόρα Ζουγανέλη, κάτι που για κάποιον περίεργο λόγο δεν είχε γίνει προηγουμένως. Έχοντας λοιπόν αυτήν την παρθενική επαφή με τα τραγούδια της και τη φωνή της, απόλαυσα μ' ένα χαμόγελο υπερ-ευτυχίας το διπλό αυτό δίσκο, το πρώτο διπλό live άλμπουμ της ερμηνεύτριας, προϊόν ηχογράφησης της συναυλιακής συνεύρεσης της ιδίας με κάποιους απ' τους πιο αγαπημένους φίλους, συναδέλφους της. Μια συναυλία κανονικό ξεφάντωμα, με την Ελεωνόρα να τραγουδά γεμάτη κέφι, μπρίο και ζωντάνια τα τραγούδια της. Η φωνή της αδιαμφισβήτητα μοναδική, γεμάτη δυναμισμό και ενέργεια ξεσηκώνει τα πλήθη, πράγμα που φαίνεται τόσο έντονα μέσα απ' το δίσκο. Είναι εκεί που ψιθυρίζεις το «μακάρι να ήμουν κι εγώ εκεί», να διασκέδαζα κι εγώ μαζί τους, εξορκίζοντας έτσι καθετί κακό.
Οι ερμηνείες της φανερώνουν άμεσα τόσο το τσαγανό, όσο και την ευθραυστότητα που κρύβει η φύση της, αντιθέσεις έντονες και καθόλου προσποιητές. Αυτό το στοιχείο της ήταν που μου έφερε στο νου τις ομοιότητες της με τη Νατάσσα Μποφίλιου, ομοιότητες που γεννώνται περισσότερο λόγω κοινού χρονικού συγχρωτισμού και κοινών ερεθισμάτων και κατ ουδένα λόγο εξαιτίας μιμητισμού. Αυτό το ταίριασμα των δυο τους είναι που με μάγεψε ίσως περισσότερο απ' τον όλο δίσκο, μιας και θεωρώ τα τρία κομμάτια που μοιράστηκαν με την Μποφίλιου, τρείς απ' τις πιο όμορφες στιγμές του δίσκου. Μοναδική θεωρώ και τη σκηνική συνύπαρξη της με τους Κωστή Μαραβέγια και Πάνο Μουζουράκη στο τραγούδι «Φίλα με ακόμα» και αυτή με τους Imam Baldi στο τραγούδι «Ακρογιαλιές Δειλινά». Απ' τις επίσης πολύ δυνατές στιγμές, η ερμηνεία της στα τραγούδια «Τα λέμε», στο «Historia de un Amor» και στη διασκευή του «Όνειρο ήτανε» του Αλκίνοου Ιωαννίδη.
Ένας δίσκος φάρμακο στην κατάθλιψη, βάλσαμο στη ψυχή που καταφέρνει μέσα απ' αυτόν τον ιδιαίτερο μουσικό εξορκισμό να διώξει κάθε αρνητικότητα από μέσα σου. Ακούγοντάς τη γίνεσαι ένα μαζί της, ταυτίζεσαι με τους στίχους των τραγουδιών της και κομματιάζεσαι με τις ερμηνείες της. Ό,τι πρέπει για τις τυραννισμένες ψυχές που αποζητούν λίγες στιγμές χαράς και λύτρωσης μέσα απ' τη δύναμη που προσφέρει ο χορός και το τραγούδι.

Δήμητρα Γαλάνη και Vassilikos
Live Ηχογράφηση από το Gazarte – Sony Music 2011
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

galani-vassilikos

Ατμοσφαιρικότατος δίσκος φτιαγμένος λες από αναστεναγμούς. Από ανάσες βαθιές που γεννιούνται μόνο από ψυχή γαληνεμένη, ψυχή που απολαμβάνει με χαρά το δώρο που της προσφέρθηκε. Ήχοι που λες και ξεδιπλώνονται μέσα από ιστορίες άλλης εποχής. Αρμονία που ευφραίνεσαι να ακούς, που σε γλυκαίνει. Τι να πρωτοσχολιάσω; Το μοναδικό ταίριασμα των φωνών τους; Την ενορχήστρωση που δίνει μια πλήρη συνέχεια στον ήχο, χαρίζοντάς σου έτσι ένα ταξίδι φορτωμένο γαλήνη, ή τις διασκευές που είναι πραγματικά η μια καλύτερη απ' την άλλη;
Ένας δίσκος που εύκολα χαρακτηρίζεται ως ένα αέναο ταξίδι, μιας και η αύρα που αποπνέει το άκουσμά του σε παρασέρνει στον κόσμο των αιώνιων αισθήσεων. Ένα ταξίδι δίχως τέλος, μιας και η ψυχή αρέσκεται σ' αυτού του είδους τις «τούμπαλιν» ακροάσεις. Απ' τους στίχους του McCartney, στους στίχους της Νικολακοπούλου και απ' τις μελωδίες των Lennon και Brel στις μουσικές του Κραουνάκη και της Πλάτωνος, αφήνεσαι, χάνεσαι, απελευθερώνεσαι.. Δίσκος που σε κάνει να αναθεωρείς και να αναθαρρεύεις, μιας και διαψεύδει μέσα σου την αντίληψη πως η ελληνική δισκογραφία τυραννιέται έντονα απ' τη σημερινή κρίση (περισσότερο ηθών παρά οικονομίας). Δίσκος που αναγεννά μέσα σου την ελπίδα πως τίποτα που αξίζει δε χάνεται!

Ελένη Τσαλιγοπούλου
Τα-Ρι-Ρα, Sony Music 2011
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

tsaligopoulou tarira

Το πρώτο δισκογραφικό ρίσκο της Ε. Τσαλιγοπούλου να γράψει μουσική και μάλιστα μουσική σε τραγούδια που τους στίχους τους της χάρισαν κάποιοι απ' τους πιο εξαίρετους τραγουδοποιούς σήμερα, μεταξύ των οποίων οι Νίκος Πορτοκάλογλου, Παύλος Παυλίδης, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Νίκος Ζούδιαρης, Βασιλικός, Φοίβος Δεληβοριάς κ.α. Στίχοι που ταιριάζουν στον ερμηνευτικό χαρακτήρα και την ταυτότητά της και συνθέσεις που συνάδουν με το ηχητικό στίγμα του κάθε τραγουδοποιού. Μια φιλότιμη προσπάθεια της ίδιας που ως άκουσμα σε ευχαριστεί! Το μόνο που με «χάλασε» αρκετά είναι η απουσία αισθητικής στην εξωτερική επιμέλεια του δίσκου, μιας και βρίσκω επιεικώς γελοία την ιδέα "ηλεκτρονικής καρικατουροποίησης" των συντελεστών του συγκεκριμένου δίσκου!!

Πυξ Λαξ
Έι μαν κοίτα μπροστά, Harvest 2011
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

ei man koita mprosta - piks laks

Σίγουρη πως όλοι έχετε ακούσει, για το σμίξιμο και πάλι των Πυξ Λαξ για τους σκοπούς κάποιων συναυλιών προς τιμή, καθώς ανακοίνωσαν πέρσι το καλοκαίρι, του Μάνου Ξυδού, σπεύδω αμέσως να σας πω πως ο δίσκος αυτός έρχεται να διατηρήσει στη δισκογραφική μνήμη αυτές ακριβώς τις συναυλίες.
Ένας δίσκος που περιέχει λοιπόν κατά το ήμισυ τα τραγούδια που ακούστηκαν στις συγκεκριμένες συναυλίες, σε μια ηχογράφηση που ακουστικά τη βρήκα αρκετά μέτρια. Προσωπικά δε με κέρδισε, αλλά ούτε και με χάλασε! Σα συναυλιακό ντοκουμέντο είναι καλό, αλλά μέχρι εκεί! Παρόλα αυτά είμαι βέβαιη πως αν τον δωρίσετε σε άτομο που είναι φανατικό του συγκεκριμένου συγκροτήματος, ως δώρο θα αρέσει και μάλιστα πολύ!

Μαρία Πανοσιάν
Πατώματα Βρεγμένα, OnAir Music 2011
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

panosian - patomata bregmena

Πρόκειται για τον πρώτο προσωπικό δίσκο της κύπριας Μαρίας Πανοσιάν, της τραγουδίστριας του ροκ συγκροτήματος Ελελεύ. Ένας δίσκος που με το που τον ακούς ανοίγει διάπλατα η πόρτα για το τρένο της φυγής.
Δίσκος φανερά επηρεασμένος απ' τα ηλεκτρονικά μοτίβα της Λένας Πλάτωνος, που σε παρακινεί να απελευθερωθείς απ' ότι σε στοιχειώνει.. να αφεθείς.. να χαθείς.. να βρεθείς.. να αναπνεύσεις.. να ζήσεις!!! Στο «λάθος τρένο» με τα λόγια της Αλκυόνης Παπαδάκη απ' το βιβλίο της «το ταξίδι που λέγαμε» ένιωσα πως βρήκα ξανά την ταυτότητά μου.. ένιωσα πως δεν είμαι μόνη.. πως είναι κι άλλοι που αρέσκονται ν' ακροβατούν σε τεντωμένο σχοινί κι έτσι να ανακαλύπτουν την ταυτότητά τους, το είναι τους! Αν ήταν να χαρακτηρίσω τον όλο δίσκο με μία και μόνο λέξη θα έλεγα απλά «εξαιρετικός» απ' την αρχή μέχρι το τέλος!!

Λόλεκ
Αχινός, Inner Ear 2011
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

axinos - lolek

Ένας δίσκος που είναι λες και φτιάχτηκε απ' τη μυρωδιά που αφήνει το χώμα σα δεχτεί το πρωτοβρόχι! Ο Lolek, κατά κόσμο γνωστός ως Γιάννης Αναγνωστάτος, επιστρέφει δισκογραφικά με το δεύτερο του προσωπικό δίσκο με τίτλο «Αχινός» κι αυτή τη φορά μας συστήνεται ως Λόλεκ, μιας και προσπαθεί να ημερέψει το θηρίο της μελαγχολίας μέσα του, στα ελληνικά.
Με στίχους φανερά επηρεασμένους και εμπνευσμένους απ' τα όσα τυραννούν αυτή την περίοδο την Ελλάδα και γενικά τον παγκόσμιο χώρο, σε πλήρη ταύτιση με το μέσα του κόσμο και ήχο άλλοτε ηλεκτρισμένο, άλλοτε γαλήνιο σε μεταφέρει πίσω από ένα κινηματογραφικό σκηνικό όπου πρωταγωνιστές είναι τα συναισθήματα!
Ένας δίσκος που προσωπικά με άγγιξε, με προβλημάτισε, με ταξίδεψε με κομμάτια κι ερμηνεία που μοιάζουν περισσότερο με ποίηση προσεκτικά επιμελημένη και επενδυμένη μουσικά.

Βόμβοι
Βόμβοι, 7 ΕΠΤΑ 2011
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

vomvoi 2

«Πουλιέται η ψυχή μας; Τι λέτε μωρέ!»

Η προσεκτική επιμέλεια του εξωφύλλου καθώς επίσης και τα ονόματα των συμμετεχόντων στο δίσκο αυτό μου κίνησαν την περιέργεια να τον ψάξω λίγο περισσότερο. Όμως με τίποτα δε θα μπορούσα να προβλέψω αυτή την έκρηξη συναισθημάτων που μου δημιούργησε απ' το πρώτο κιόλας άκουσμά του.
Οι Βόμβοι που πήραν το όνομά τους από ένα είδος αγριομέλισσας, σύμβολο όπως λένε ελεύθερης και συλλογικής δημιουργίας, κατάφεραν μέσω μιας παράξενης μουσικής «αντίδρασης» να ενώσουν τα όσα ακούσματα νομίζαμε μέχρι σήμερα για απάντρευτα. Εκεί όπου οι παραδοσιακές καταβολές συναντάνε τις σύγχρονες επιρροές και γίνονται ένα, με τον πιο υγιή και ισορροπημένο τρόπο. Ο ακροατής δεν κουράζεται να ακούει αυτό το παράξενο ταίριασμα. Αντιθέτως, νομίζωπως οι συνεχείς εκπλήξεις καθηλώνουν όλο και περισσότερο την προσοχή του. Σε κάθε νέο άκουσμα ανακαλύπτει και κάτι καινούργιο που δεν είχε προσέξει προηγουμένως κι αυτό το βρίσκω εξαίρετο και ιδιαίτερα σπάνιο στις μέρες μας.
Στίχοι ιδιαίτερα θυμωμένοι, αλλά ταυτόχρονα προσεκτικά στρατευμένοι να ξυπνήσουν τις κοιμισμένες συνειδήσεις και να ευαισθητοποιήσουν τον ακροατή σε θέματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος, σε μια ύψιστη προσπάθεια αναζήτησης της ανθρώπινης ταυτότητας.
Τραγούδια όπως το «εισαγωγαί μουσικών χαλιών», οι «παιδικές φυλακές», οι «Άγιοι Μύριοι Μαύροι» με τη φωνή της Ελένης Βιτάλη και το «φρέσκο αγριόμελο» καθώς επίσης και δύο θεατρικά το «φτάνει για όλους» που πραγματικά σε κάνει να προβληματιστείς και το «σαλού εντόμων προφητεία» σε φέρνουν αντιμέτωπο με τον εαυτό σου και τη συνείδησή σου..
Μια μοναδική συνεργασία με αξιόλογους καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων η Ελένη Βιτάλη, ο Ανδρέας Θωμόπουλος, ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, ο Τάκης Βαμβακίδης, η Βαλέρια Κουρούπη, ο Πέτρος Γιωρκάτζης και ο Νίκος Ξύδης με την ιδιαίτερη επιμέλεια του Πάνου Πενταρίτσα.. Ένα δίσκος αφιερωμένος «σε όλους τους άγνωστους και αθάνατους τραγουδοποιούς, εικονουργούς, στιχοπλόκους και καλλικέλαδους αρνητές της πρόσκαιρης φήμης, του ανήθικου χρηματισμού, της εγωιστικής μαρκίζας και όλων των μάταιων ανθρώπινων παθών μ' ονοματεπώνυμο»!

Θανάσσης Παπακωνσταντίνου
Ο ελάχιστος εαυτός, Inner Ear 2011
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

elaxistos eaftos

«Ο ελάχιστος εαυτός,
ο τρελός χορευτής,
η κιβωτός των κινήσεων,
ο ιχνηλάτης του Βέγα.
Το πιο ανυπάκουο απ' τα δύο φαντάσματα,
εκείνο που είναι του Εγώ το ωμέγα...»

Ο Θανάσσης Παπακωνσταντίνου με μια δόση αυτοκριτικής, πληρέστερης απ' όλες τις απόψεις βγάζει προς τα έξω τον «ελάχιστο», μέγιστο εαυτό του και για άλλη μια φορά μας αγγίζει με το γνωστό μοναδικό του τρόπο. Δίσκος ολοκληρωμένος, που καταφέρνει με τον πιο έμμεσο άμεσο τρόπο να κεντρίσει τις συνειδήσεις. Μέσα σε μια εσωτερική αναζήτηση της ταυτότητας και των όσων την ορίζουν, με ήχο ιδιαίτερο έτσι όπως μόνο ο τραγουδοποιός μπορεί να δημιουργήσει, ο ακροατής βιώνει αυτό το κυνήγι καθορισμού του ακαθόριστου μαζί με τον ίδιο τον τραγουδοποιό. Εκεί όπου η φωνή ακούγεται μεμονωμένη και απερίσπαστη μέσα απ' το πλήθος κατά τη διάρκεια λες μιας διαδήλωσης. Είναι λες κι όλα τα στόματα σιωπούν, γιατί η φωνή αυτή αντιπροσωπεύει και τα δικά τους πιστεύω.. Ήχος μελαγχολικός, αλλά όχι απαισιόδοξος καθώς ο στίχος κρύβει πίσω του κάποιες αχτίδες ελπίδας και πίστης για αλλαγή, αχτίδες που κατάφερε να κλέψει ο τραγουδοποιός απ' όλα όσα ορίζουν την ταυτότητα του Έλληνα.

Monika Christodoulou
Exit – Archangel Music 2010
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

monika exit

Με την πρώτη νότα να ξεγλιστρά απ' τα ηχεία, ανοίγεται και η πόρτα της εξόδου. Ο φρέσκος αέρας μπαίνει στο δωμάτιο, φέρνοντας μαζί του ιστορίες απ' τα ταξίδια του.. παραμύθια από άλλους κόσμους, μυστικούς, μαγικούς! Ο φωτεινός σηματοδότης εκεί, επιμένει να σου δείχνει την έξοδο! Κι εσύ, μην μπορώντας άλλο, με τη δίψα για νέες εμπειρίες να σου καίει τη σάρκα, ανοίγεις τα χέρια κι αφήνεσαι να σε πάρει ο άνεμος... Κλείνεις τα μάτια και ξαφνικά βρίσκεσαι εκεί που δε χρειάζεται να φοράς άλλο αυτή τη μάσκα της αν(τ)οχής! Ανοίγεις τα χέρια και χάνεσαι στα σύννεφα των δικών σου κόσμων, εκεί όπου μπορείς να ζήσεις ελεύθερα, τη γύμνια του εγώ σου!
Κάτι τέτοια συναισθήματα γεννώνται στη ψυχή σπάνια, μονάχα όταν οι απαραίτητες προϋποθέσεις τεθούν. Μια τέτοια λοιπόν ιδιαίτερη προϋπόθεση είναι και η μουσική, φτάνει να 'ναι φτιαγμένη πρωτίστως απ' τη ψυχή των ανθρώπων και λιγότερο απ' το μυαλό τους! Η Monika είναι απ' τους δημιουργούς που το καταφέρνουν αυτό! Καταφέρνει να εξωτερικεύσει το φευγιό που κρύβει η ψυχή της μέσα από νότες, μέσα από στίχους κι έτσι μοιράζεται αυτό το φευγιό και μ' άλλους ανθρώπους, μ' άλλες ψυχές!
Η μουσική της σου μοιάζει οικεία, σ' αγγίζει απευθείας στη ψυχή. Σου θυμίζει κάτι απ' το λυρισμό του Χατζιδάκι και του Tiersen, μικρά δείγματα ομοιότητας, που αντικατοπτρίζουν τα ερεθίσματά της, μα ως εκεί! Τα τραγούδια της έχουν το δικό της χαρακτήρα, τη δικιά της ταυτότητα, τη δικιά της μοναδικότητα. Αυτή τη μοναδικότητα ενός ταλέντου άγουρου ακόμη, που προσπαθεί να δαμάσει το θηρίο της έμπνευσης που κρύβει η ψυχή της. Τι κι αν είναι στιγμές που τη νιώθεις να υπερβάλει στην ερμηνεία της, τα μικρά θαύματα που κατάφερε να δημιουργήσει σε συνδυασμό με το νεαρό της ηλικίας της, είναι αρκετά για να σου δώσουν το ελεύθερο να πεις απλά ένα «μπράβο» και ένα «ευχαριστώ»!

Hugh Laurie
Let them talk, Warner Bros 2010
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

Hugh Laurie Let Them Talk 2011

Όσοι από εσάς έχετε αναγνωρίσει τον τύπο στο εξώφυλλο και σας έχουν γεννηθεί απορίες του τύπου «μα ο House έβγαλε δίσκο;;» θα σας απαντήσω λακωνικά πως «ναι»!!! Πρόκειται ουσιαστικά για το πρώτο δισκογραφικό εγχείρημα του Hugh Laurie και κρίνοντας απ' το περιεχόμενο και τη μέχρι τώρα απήχησή του, σίγουρα όχι το τελευταίο του!
Ήχος καθαρά blues, με το Laurie να απελευθερώνεται ηδονικά στους πιανιστικούς αυτοσχεδιασμούς που τόσο λάτρεψε και συνεχίζει να λατρεύει. Κρυμμένος πίσω απ' το μικρόφωνο, με τα δάκτυλα του να κτυπούν δυνατά άλλοτε τα πλήκτρα του πιάνου κι άλλοτε την κιθάρα έχει τη δύναμη να σε ταξιδέψει σε κάποια απ' τα πιο αγαπημένα του blues κομμάτια κι έτσι να δώσει ξανά φωνή σε εκείνη την εποχή όπου γεννήθηκε κι αγαπήθηκε όσο άλλοτε η blues μουσική! Αξιοσημείωτη η συμμετοχή των Tom Jones, Irma Thomas και Dr John στα τραγούδια "Baby, Please Make a Change","John Henry" και "After You've Gone" αντίστοιχα!

Φοίβος Δεληβοριάς
O αόρατος άνθρωπος, Inner Ear 2010
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

aoratos anthropos

Λίγο πριν το 2010 μας αφήσει, ο Φοίβος Δεληβοριάς κυκλοφόρησε τον «Αόρατο άνθρωπό» του, έναν δίσκο που έμελλε να φανεί με τον πιο ορατό τρόπο ως ένας απ' τους καλύτερους του δίσκους μέχρι στιγμής.
Ιδιαίτερος και πρωτότυπος ήχος, μακριά απ' αυτό που μας έχει μέχρι στιγμής συνηθίσει, ο τραγουδοποιός που στα δεκαπέντε του είχε το θάρρος να συστηθεί στο μεγάλο Μάνο Χατζιδάκι ως συνάδελφος, καταφέρνει και πάλι να προβληματίσει με το δικό του μοναδικό τρόπο τις συνειδήσεις και να αφυπνίσει μέσα σ' αυτό το ηχόχρωμα ηλεκτρισμού και συναισθημάτων τα πνεύματα και τις ψυχές. Ένας ιδιαίτερα μεγάλος πλουραλισμός ήχων, βγαίνουν από είκοσι διαφορετικά όργανα, με εξαιρετικά επιμελημένη ακουστική ματιά, με τρόπο ελεύθερο και συνάμα νοητά τιθασσευμένο, έτσι σα να 'θελε ο τραγουδοποιός να δαμάσει τα όσα τον γέμιζαν και τον γεμίζουν.
Όσο για το ποια κομμάτια έχουμε ξεχωρίσει, μπορώ να πω με σιγουριά πως ο τρόπος με τον οποίο έχουν δέσει τα κομμάτια στο δίσκο σου αφήνει μια μοναδική συνέχεια που δύσκολα σ' αφήνει να ξεχωρίσεις κάποιο κομμάτι. Εντούτοις η ηλεκτρονική «αμφιβολία», το «μηδέν εισερχόμενα» καθώς επίσης και το «θα 'θελα να 'μουνα εκεί» με έχουν αγγίξει ίσως λίγο περισσότερο.. Στο δίσκο θα βρείτε επίσης και μία ερμηνεία της Αρλέτας στο «ωροσκόπιο», και μια νέα και ιδιαίτερη φωνή, τη Ρένα Μόρφη με την οποία τραγουδάνε ντουέτο στο τραγούδι «το σκοτάδι των δυο».

Isabelle Geffroy ή ως ευρύτερα γνωστή.. Zaz
ZAZ, Sony Music 2010
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

Zaz

Πρόκειται για τον πρώτο προσωπικό δίσκο της τριαντάχρονης γαλλίδας Zaz η οποία με το έτσι θέλω της, κατα κόσμον «je veux», γέμισε το φθινόπωρό μας με την τόσο μοναδική χροιά της, το μπρίο και τη τσαχπινιά της όπως επίσης και με το δυναμισμό της και την ιδιαιτερότητα της φωνής της. Δεν είναι λίγοι αυτοί που τολμούν να τη συγκρίνουν με την Edith Piaf, μιας και κάθε της ερμηνεία χαρακτηρίζεται από ένα απαράμιλλο πάθος που σπάνια συναντά κανείς! Η Ζaz με το δίσκο της αυτό είμαι σίγουρη πως θα σας καταπλήξει και θα σας κερδίσει! Κι αν απ'την άλλη σας προβληματίζει το ότι δε ξέρετε γρι γαλλικά, μη στεναχωριέστε! Η μουσική έχει πάντα τον τρόπο της να συγκινεί και να ανεβάζει τη διάθεση, άμα στηρίζεται βέβαια σε αληθινές βάσεις, και το ταλέντο όπως επίσης και η ζωντάνια της Zaz είμαι σίγουρη πως θα σας κερδίσουν ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνετε τίποτα απ'τα όσα τραγουδά!

Encardia
μηTerra, Μελωδικό Καράβι 2010
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

encardia mhterra

Ο δίσκος αυτός αποτελεί την καλύτερη μου πρόταση σε όσους επιθυμούν να απαλλαχτούν απ'το περιττό ψυχικό βάρος και μέσα απ'το τραγούδι και τη μουσική να βρουν το δρόμο προς την εκτόνωση.. προς την κάθαρση! Πρόκειται εις την ουσία για τον τέταρτο προσωπικό δίσκο του συγκροτήματος Encardia, ενός ελληνικού συγκροτήματος που τραγουδά στην γκρεκανική διάλεκτο ταραντέλλες και άλλα τραγούδια απ'τα χωριά της Κάτω Ιταλίας. Ένας δίσκος που εύκολα σε οδηγεί στην έκσταση που σου προκαλεί το άκουσμα των τραγουδιών αυτών, τα οποία χρησιμοποιούνταν κυρίως για θεραπευτικούς σκοπούς έναντι του δηλητηρίου απ'το τσίμπημα μιας ταραντούλλας. Θεωρούσαν πως με το τραγούδι και το χορό θα εξόρκιζαν το κακό και η ίαση θα επέρχετο!
Ένας πολύ ξεχωριστός δίσκος στον οποίο συμμετέχουν επίσης ο Ηλίας Λογοθέτης στο τραγούδι «Addio Lugano bella», ακούγεται η φωνή του Franco Corliano στο τραγούδι «Adramu pai», ενω ο δίσκος κλείνει με την υπέροχη φωνή του Αλκίνοου Ιωαννίδη στο τραγούδι Κalinifta». Ψάξτε τους Encardia και εξορκίστε μαζί τους ό,τι κακό σας βαραίνει!

Λεωνίδας Μπαλάφας
Ανοιξιάτικη Μέρα, Lyra 2010
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

anoiksiatiki mera mpalafas

Ένας δίσκος που ήρθε να μας ζεστάνει με τις ανοιξιάτικές του αχτίδες! Αποτελεί εις την ουσία τον τρίτο προσωπικό δίσκο του συγκεκριμένου τραγουδοποιού, του οποίου τον προηγούμενο δίσκο φιλοξενήσαμε στο πρώτο τεύχος της φοιτητικής για τη φετινή ακαδημαϊκή χρονιά! Όπως και με το δίσκο «ταξίδι για να σε βρω» έτσι και με την «ανοιξιάτικη μέρα», ο ακροατής αρχίζει το ταξίδι του με ένα πολύ ιδιαίτερο ορχηστρικό κομμάτι το «Μόρα», το οποίο τον οδηγεί όμορφα πίσω απ'το παραβάν της φαντασίας του, σε ένα πλούσιο ταξίδι γεμάτο ήχους και μουσικές! Τραγούδια που μιλάνε έξω απ'τα δόντια με στίχους γεμάτους αλήθεια, αυτήν την αλήθεια που κάποιοι αν και έχουν αυτιά υποδύονται τους κωφούς και την προσπερνούν αδιάφοροι!
Ένας δίσκος ολοκλήρωμένος τόσο από στιχουργικής όσο και από ενορχηστρωτικής πλευράς με ιδιαίτερο «πλουραλισμό» στον ήχο που σε κερδίζει απ'το άκουσμα της πρώτης κιόλας νότας! Όπως είπε και ο Αντώνης Μποσκοΐτης, ένας σπουδαίος κειμενογράφος που σέβομαι πολύ, «αν ήταν οι επίδοξοι τραγουδοποιοί μας που ασχολούνται ευρέως με το ροκ να έφτιαχναν δίσκους σαν την Ανοιξιάτικη Μέρα του Λεωνίδα Μπαλάφα, τότε ας πέρναγαν υποχρεωτικά απ'το Fame Story δε θα 'χαμε κανένα πρόβλημα» με το οποίο συμφραζόμενο συμφωνώ κι εγώ και επαυξάνω! Δώστε λοιπόν λίγη προσοχή στα νέα παιδιά σαν το Λεωνίδα Μπαλάφα και απεγκλωβιστείτε απ'τα ταμπού των καιρών μας, είμαι σίγουρη πως θα σας κερδίσουν!

Νατάσσα Μποφίλιου, Γεράσιμος Ευαγγελάτος, Θέμης Καραμουρατίδης
Εισιτήρια Διπλά, Lyra 2010
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

BOFILIOU-14 5PLATOS1

«Τα εισιτήρια διπλά είναι ένας δίσκος για τη μνήμη, την πρόσφατη και αυτή που χάνεται στο χρόνο. Έχουμε ένα θέμα οι τρείς μας με τη μνήμη. Κρατάμε ό,τι μπορεί να αποδείξει πως πέρασαν στιγμές απ'τη ζωή μας που άξιζαν να μείνουν για πάντα. Κι ας μην έμειναν όσο έπρεπε. Κι ας έγιναν καπνός πριν από τη φωτιά». Μ'αυτά τα λόγια οι ίδιοι οι δημιουργοί παρουσιάζουν το δίσκο τους στο τρίπτυχο. Κομμάτι του εαυτού τους που εύκολα ταυτίζεσαι μαζί του. Παρασύρεσαι μαζί τους σ'αυτό το ταξίδι στη μνήμη με αποσκευές τις δικές σου αναμνήσεις..
Τραγούδια γεννημένα από άλλη εποχή, με μια πρωτότυπη και άμεση σχέση με το παρόν. Όπως και με τον πρώτο τους ολοκληρωμένο δίσκο το τρίδυμο Μποφίλιου (ερμηνεύτρια), Ευαγγελάτου(στιχουργός), Καραμουρατίδη(συνθέτης) φαίνεται να μη νοιάζεται διόλου απ'τη σύγχρονη τάση ξεπουλήματος και με επαναστατικότητα γεννά τραγούδια αντάξια να μείνουν στο χρόνο, έτοιμα να χαράξουν τη δική τους πορεία. Το μυστικό τους; Η αλήθεια, αυτήν που δε φοβούνται να αναδείξουν!!
Τρείς αξιόλογοι καλλιτέχνες που έδεσαν με μοναδικό τρόπο τρία σώματα σε μία ψυχή, αυτή που κάθε τραγούδι τους κρύβει μέσα. Ένας δίσκος που κάθε άκουσμά του είναι λες και κόβεις διπλά εισιτήρια για ένα δίχως προκαθορισμένο προορισμό ταξίδι, απλά κλείνεις τα μάτια και αφήνεσαι να αφεθείς!

Μαριέττα Φαφούτη
Try a litlle romance, Inner Ear Records 2010
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

marietta fafouti- try a little romance

Ο δίσκος αυτός υπήρξε ίσως η πιο απρόσμενη έκπληξη για 'μενα. Κυκλοφόρησε στις 4 Οκτωβρίου του 2010 και αποτελεί το ντεμπούτο άλμπουμ της Μαριέττας Φαφούτη, μιας εξαίρετης πραγματικά νέας συνθέτριας η οποία είναι πραγματικά ευλογημένη με το χάρισμα να πλάθει μουσική με τα χεράκια της και όπως κάθε πραγματικός δημιουργός να.. θαυματουργεί! Όπως γράφει και η ίδια για τον εαυτό της στο «δεύτερό της σπίτι», τη διαδικτυακή καλλιτεχνική της πολιτεία του banki.gr.. «Με λένε Μαριέττα Φαφούτη. Μικρή δεν ήξερα τι θα πει φαφούτης. Και κάθε φορά που με κοροίδευαν τα αλλα παιδιά, νόμιζα απλά πως κάτι δεν είχα καταλάβει σωστά. Έτσι η παιδική μου ηλικία κύλησε ήρεμα. Ύστερα ήρθε το πιάνο, έμαθα και τι σημαίνει φαφούτης και όλα άλλαξαν. Τότε κατάλαβα πως η ζωή είναι πιο όμορφη όταν είναι γεμάτη μουσική και χιούμορ».
Η Μαριέττα αποτελεί μία απ'τις πολύ ξεχωριστές περιπτώσεις που με κέρδισαν απ'το πρώτο μόλις άκουσμα.. Είναι απ'αυτά τα μοναδικά διαμαντάκια που εύχεσαι ο καιρός να αναδείξει τη λάμψη τους και όχι να τα συνταυτίσει με το συγγενή τους άνθρακα. Ένας δίσκος γεμάτος από ήχους που λες και βγήκαν απ'τα βάθη ενός άλλου κόσμου.. που τόσο απρόσμενα αγγίζουν τη ψυχή σου με το απαλό τους χάδι και τη δροσίζουν.. Το κλείσιμο των ματιών καθώς ακούς το δίσκο αποτελεί φυσικό αντανακλαστικό.. Θες δε θες έχει τη δύναμη η μουσική της να σε παίρνει απ'το χέρι και να σε ταξιδεύει.. εκεί όπου το φως αγκαλιάζει τα στάχυα και η ψυχή αποφορτίζεται απ'τα καθημερινά.. Το αεράκι είναι η ίδια της η φωνή που τόσο άτακτα γεμίζει το χώρο.. και σ'αρέσει!!

Νίκος Πορτοκάλογλου-Νίκος Ζιώγαλας-Μανώλης Φάμελλος
Απόψε είναι ωραία – Lyra 2010
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

mousikorama portokaloglou ziogalas famellos live 2010

Ένας δίσκος για τους λάτρεις των τριών αυτών τραγουδοποιών της ελληνικής μουσικής σκηνής και όχι μόνο. Ο καθένας αντιπροσωπεύοντας και διαφορετική δεκαετία, χαράζοντας πίσω του τη δική του ιστορία στην ελληνική μουσική. Παρα τις όποιες διαφορές τους η ομοιότητα που υπάρχει μεταξύ τους είναι κάτι περαν του αισθητή, πράγμα που οδήγησε σε μια απ'τις καλύτερες μουσικές συνεργασίες των τελευταίων χρόνων.
Αυτος ο δίσκος αποτελεί εις την ουσία ζωντανή ηχογράφηση απ'το Σταυρό του Νότου όπου και είχαν παρουσιάσει με επιτυχία ενα συγκεκριμένο αριθμό συναυλιακών παραστάσεων. Μια παράσταση την οποία και μετέφεραν στο κοινό που δεν είχε την ευκαιρία να τους ακούσει στην Αθήνα, μέσα απ'την καλοκαιρινή τους συναυλία σε προορισμούς τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο.
Μια ακριβής μεταφορά της όλης ατμόσφαιρας της συναυλίας στο δίσκο, με μια εξαιρετική ποιότητα στην ηχογράφηση, όπου τα χειροκροτήματα και η βαβούρα που πολλες φορές είναι εμφανή χαρακτηριστικά ?live? δίσκων, υπάρχουν στον μικρότερο δυνατό βαθμό, κάνοντας έτσι την ακρόασή του ένα ευχάριστο ταξίδι. Μια όμορφη διαδρομή ανάμεσα από τραγούδια αγαπημένα που άφησαν εποχή. Τραγούδια που λίγο πολύ όλοι μας σιγοτραγουδίσαμε και που τόσο όμορφα έδεσαν μεταξύ τους.
Ένα ενθύμιο για όσους έζησαν αυτην την τόσο όμορφη βραδιά και μια ευκαιρία για όσους δεν μπόρεσαν να τους ακούσουν επι σκηνης, να απολαύσουν μια μοναδική συναυλία.

Δημήτρης Καρράς
Αστιβή – Studio Pazl 2010
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

d karras cd

«Όσοι έχουν πάρει τη ζωή τους σοβαρά,
Πιο γρήγορα πεθαίνουν,
Τι να τη κάνεις τη δόξα τα λεφτά,
Αυτά εδώ κάτω μένουν...»

Αν με το που ακούτε το επίθετο Καρράς σας έρχονται στο νου, λαϊκίστικα ακούσματα, και τσαλαπατημένα γαρύφαλλα και αν με την αντιστοιχία αυτή νιώθετε κάθε τρίχα του κορμιού σας να σηκώνεται, τότε ήρθε ο καιρός να αναθεωρήσετε την άποψή σας, γνωρίζοντας το Δημήτρη Καρρά! Δεν έχω ιδέα αν συνδέεται συγγενικά με το Βασίλη Καρρά, αλλά τουλάχιστον μουσικά διαφέρουν όχι μόνο απ' τη γη μέχρι τον ουρανό, αλλά απ' τη γη μέχρι το υπερπέραν!
Ο Δημήτρης Καρράς, γνωστός μέσα απ' τη συμμετοχή του στα συγκροτήματα Παζλ και Βωξ, αλλά και μέσα απ' τις συνεργασίες του με καταξιωμένους έλληνες καλλιτέχνες όπως το Μάνο Ξυδού, Γιάννη Μαρκόπουλο, Πάνο Κατσιμίχα κ.α. , έχει ήδη χαράξει το δικό του δρόμο στην ελληνική έντεχνη και ροκ μουσική σκηνή! Ένας δρόμος φτιαγμένος με τραγούδια με νόημα και μουσική προσεκτικά επιμελημένη, με έντονους κιθαρισμούς που αποτυπώνονται άμεσα στη ψυχή του ακροατή!
Στο δίσκο του αυτό συνταξιδιώτες μαζί του, είναι μια πλειάδα σπουδαίων καλλιτεχνών, διαφορετικών ηχοχρωμάτων, οι οποίοι δένουν όμορφα μέσα απ' το σύμπλεγμα των τραγουδιών του. Έτσι οι Γιάννης Κούτρας, Κώστας Μακεδόνας και Μανώλης Φάμελλος συναντούν τις Μαρία Αναματερού, Μαρία Λούκα, Μαρία Παπαλεοντίου, Αρετή Κετιμέ και Νατάσσα Μποφίλιου, καθώς επίσης και τους Μύρωνα Στρατή, Ανδρικόπουλο Φώτη και Καραπέτρο Βαγγέλη, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι η μουσική δε χωρά ηλικιακές κατατάξεις, μιας και οι ψυχές δε γερνούν σα δροσίζονται απ' αυτή! Αξιοσημείωτη και η συμβολή της γιαγιάς Μαρίας στο τραγούδι «Αστιβή», (αγκαθωτός θάμνος), που σε συγκινεί με την ιδιαίτερη ερμηνεία της και σε κάνει να προβληματίζεσαι για τη συμπεριφορά σου έναντι σε άτομα της τρίτης ηλικίας.
Ένας δίσκος που σε κάνει να προβληματιστείς και να αναθεωρήσεις κάποια πράγματα. Σε προωθεί στο να δεις τη ζωή με άλλο μάτι, πιο ουσιαστικά, δίνοντας πια έμφαση στα μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα που την ομορφαίνουν!! Με λίγα λόγια ένα μικρό διαμαντάκι για τη σύγχρονη, ελληνική δισκογραφία!

The burger Project
We live in Athens, Upstar Records 2009
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

BurgerProject-WeLiveInAthen

Αν απ'τη άλλη ψάχνετε για έναν δίσκο που θα σας στείλει με την πρωτοτυπία του και την τρέλα του, τότε αυτός είναι σίγουρα ο δίσκος απ'το συγκρότημα Burger Project. Και αδιάβαστος να είσαι το όνομα και το εξώφυλλο είναι αρκετά για να σε κάνουν να καταλάβεις ότι οι τύποι αυτοί κουβαλάνε πολλή τρέλα πάνω τους!! Ακομπλεξάριστοι εμφανίζονται με στολές όπως αυτές που φαίνονται στο εξώφυλλο και επιλέγουν να αλλάζουν τα φώτα κυριολεκτικά σε κομμάτια που έγραψαν ιστορία. Από το swing ως το punk και από τη disco ως την country διασκευάζουν κομμάτια διαμάντια από τους Clash, Alice Cooper, Queen, Ramones, Thin Lizzy, Godfathers, White Stripes, Prince, Fats Domino, Johnny Cash, Sonics, Undertones, μέχρι Τσιτσάνη και πάει λέγοντας...

Ευριπίδης Ζεμενίδης
Νηπιαγωγείο Αργά, Legend 2009
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

Zemenidis

Με την επιλογή ενός αρκετά έξυπνου τίτλου επέλεξε ο νέος τραγουδοποιός Ευριπίδης Ζεμενίδης να συστηθεί δισκογραφικά στο κοινό. . Και λέω δισκογραφικά γιατί η ύπαρξή του Ζεμενίδη στο χώρο δεν είναι καθόλου πρόσφατη. Έχει συνεργαστεί σε γνωστά μαγαζιά αλλά και σε συναυλίες με τους Νίκο Ζιώγαλα, Μανώλη Φάμελλο, Στάθη Δρογώση και Γιώργο Μυλωνά, ενώ απ' το 2008 έως σήμερα αποτελεί μέλος του συγκροτήματος του Διονύση Σαββόπουλου.
Ο δίσκος αυτός αποτελεί αυταπόδεικτο στοιχείο ενός κύριου χαρακτηριστικού των νέων τραγουδοποιών, αυτό της αστείρευτης παρατήρησης της λεπτομέρειας και η μετατροπή της σε έμπνευση, μιας και συγκεκριμένα ο τίτλος του δίσκου εχει εμπνευστεί έπειτα από μια βόλτα του συνεργάτη του Γιώργου Μυζάλη στην Κεφαλλονιά, στην οποία βρήκε και φωτογράφησε την πινακίδα που δεσπόζει στο εξώφυλλο του δίσκου. Όσο για το περιεχόμενό του.. αποτελεί εις την ουσία δέκα τραγούδια σε στίχους και μουσική δική του, τα περισσότερα από τα οποία προορίζονταν για αλλους ερμηνευτές, στενούς φίλους του Ζεμενίδη μεταξύ των οποίων ο Πάνος Μουζουράκης, ο Γιώργος Μυλωνάς, ο Λεωνίδας Μπαλάφας, ο Βαγγέλης Ασημάκης και η Βασιλική Καρακώστα.
Τραγούδια ανάλαφρα, γεμάτα αισιοδοξία, θετικότητα και μπόλικη δόση τρέλας! Ένας δίσκος που μπορεί να μην αφήνει μέσα σου την αίσθηση της πληρότητας, μα που σίγουρα πετυχαίνει να ανεβάζει τη διάθεση και τη ψυχολογία του ακροατή, ο οποίος απολαμβάνει το ηχητικό ταξίδι μ'ένα χαμόγελο συνεχώς ζωγραφισμένο στα χείλη. Τραγούδια που ξεχώρισα το « άλλες μέρες(καλύτερες μέρες) », «δες για μια στιγμή», «ο δρόμος», «όσα σου φανέρωσα» και το «θα 'μαι εδω».

Λεωνίδας Μπαλάφας
Ταξίδι για να σε βρω – Legend 2009
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

mpalafas 2

Ένας νέος τραγουδοποιός τον οποίο λατρεύω και πιστεύω πολύ! Ένας καλλιτέχνης ο οποίος στιγματίστηκε έντονα απ'τη συμμετοχή του και νίκη του στο ριάλιτι μουσικής fame story 4• κάτι το οποίο με πικραίνει αφάνταστα, σα βλέπω τη μη στήριξη ενος ανθρώπου που πραγματικά την αξίζει. Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ακούσουμε το έργο του και αναλόγως να το κρίνουμε• κι είναι αλήθεια πως η κάθε του δουλειά μέχρι στιγμής μόνο με καλά επίθετα μπορεί να χαρακτηριστεί.
Το συγκεκριμένο δίσκο προσωπικά τον είχα αναζητήσει εξαιτίας του ομώνυμου τραγουδιού, «ταξίδι για να σε βρω». Πρόκειται εις την ουσία για το δεύτερο προσωπικό του δίσκο με 12 υπέροχα τραγούδια. Μετά τον πρώτο του δίσκο, ένα cd-single με τίτλο «ο Λεωνίδας κι οι πότες», ήρθε η στιγμή δυο χρόνια μετά (2009) για την απελευθέρωση του πρώτου του ολοκληρωμένου δίσκου σε μουσική δική του και στίχους δικούς του και του Στέλιου Κάτσαρη. Ένας δίσκος με φανερό το στοιχείο της ποπ-ροκ, της ροκ ενω ίχνη από τη jazz μουσική είναι κάτι πέραν του αισθητού.
Ήχος ιδιαίτερα πλούσιος που χαίρεσαι πραγματικά να ακούς, με ενορχηστρώσεις καλοδουλεμένες και ώριμες. Στίχος στα πλείστα τραγούδια με εμφανές το στοιχείο της ανθρωποκεντρικότητας, καθώς υπάρχει μια όμορφα μελοποιημένη αναφορά στον έρωτα και τις ανθρώπινες σχέσεις. Ίσως η ποιότητα στις ενορχηστρώσεις να υπερτερεί λίγο αυτής των στίχων, αλλα αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση πως ο στίχος χαρακτηρίζεται από προχειρότητα!!
Απ'τα αγαπημένα κομμάτια του δίσκου το ενακτήριο ορχηστρικό κομμάτι «Αναμνήσεις», το τραγούδι «Ψηλά», καθώς επίσης και το «ταξίδι για να σε βρω». Μουσικές που αβίαστα σε ταξιδεύουν σε μια ενδότερη αναζήτηση των όσων ψάχνουμε να βρούμε. Ήχος αισιόδοξος που γεμίζει τη ψυχή σου με φως και σε καλεί να χορέψεις δίχως δεύτερες σκέψεις.
Πρόκειται για μια πάρα πολυ καλή δουλειά που πραγματικά έχω λατρέψει και εύχομαι να αγαπήσετε κι εσεις με τον ίδιο βαθμό! Μην κρίνεται απ'τα όσα ακούτε από τρίτους, δώστε μια ευκαιρία στον Λεωνίδα, είναι απ'τους τραγουδοποιούς που πιστεύω ακράδαντα πως την αξίζει!! Ένας τραγουδοποιός που δε θέλω να δω να χάνεται.

EDWARD SHARPE & THE MAGNETIC ZEROS – Up From Below
(2009, Vagrant Records, Rough Trade Records)
Του Γιάννη Ιωακείμ, απόφοιτος ΜΜΚ

Giannis magnetiv 1

Το αγαπημένο μου album των τελευταίων χρόνων. Το "Up From Below" είναι μία ανάσταση της ρετρό μουσικής των 60s και 70s. Συνδυάζει διάφορα είδη βασισμένο στην indie μουσική, με όλα τα μέλη της μπάντας να είναι συνεχώς ενεργά, είτε στα φωνητικά, είτε στην ορχήτρα, είτε χτυπώντας παλαμάκια, δίνοντας ρυθμό και δημιουργώντας μια ευχάριστη διάθεση που σε προκαλεί να σηκωθείς και να χορέψεις. Αν οι Edward Sharpe & The Magnetic Zeros είχαν κυκλοφορήσει το άλμπουμ αυτό πριν από 40 χρόνια θα ήταν η αφορμή μιας μουσικής επανάστασης.

Η μουσική τους είναι νέα, περιλαμβάνοντας αρκετά οικεία στοιχεία από το παρελθόν. Ο ήχος τους αλλάζει από τραγούδι σε τραγούδι, ώστε να διατηρείται το ενδιαφέρον του ακροατή να ακούσει παρακάτω. Οι στίχοι τους είναι πολύ έξυπνοι και εκφράζουν έντονα συναισθήματα. Η χρήση ενδιαφέρων μουσικών οργάνων όπως το ακορντεόν, τα πλήκτρα, τα κρουστά, οι ακουστικές κιθάρες και η ευχάριστη διάθεση που εκπέμπουν, σου δίνουν την αίσθηση ότι είσαι και εσύ μέλος αυτής της ξέγνοιστης παρέας. Αναμφισβήτητα η πολυμελής αυτή μπάντα το διασκεδάζει επί σκηνής εκπέμποντας πολλή ενέργεια την οποία εκλαμβάνουν οι ακροατές από το πρώτο μόλις τραγούδι.

Το "40 Day Dream" είναι μια δυνατή εισαγωγή, με το rock n roll να συναντά τον πιο σύγχρονο ήχο. Πολύ πιασάρικος ρυθμός που σε καλεί να χτυπήσεις παλαμάκια, να τραγουδήσεις μαζί, να χορέψεις. Η μίξη με τα επόμενα τραγούδια γίνεται πολύ ομαλά. Πολύ ταιριαστά τα βοηθητικά φωνητικά τόσο από την Jade, όσο και από την υπόλοιπη παρέα. Αρκετά ερωτικό τραγούδι το "Home", ένα από τα ωραιότερα του δίσκου. Στη συνέχεια το ύφος αλλάζει, βαραίνει λίγο, διατηρώντας όμως ένα μειδίαμα στα χείλη. Θέλεις να κλείσεις τα μάτια και να παρασυρθείς σε αυτό το μουσικό ταξίδι. Στο "Kisses Over Babylon", το οποίο είναι γραμμένο στα ισπανικά φαίνεται έντονο το πάθος του Alex Ebert, ακόμη κι ας μην είναι η μητρική του γλώσσα. Με το "Brother" και μία ακουστική κιθάρα ξεκινάει το κλεισιμο του δίσκου για να ολοκληρωθεί με το "Om Nashi Me", τίτλος χωρίς κάποια κοινή σημασία. Στο background του τραγουδιού ακούγονται κουδούνισμα κλειδιών, νερά να κυλάνε, σφυρίγματα πνευστών και ένα τετράστιχο να επαναλαμβάνεται, φέρνοντάς σου στο μυαλό τη φράση "ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα".

Εν κατακλείδι είναι το album που ανά πάσα στιγμή μπορεί να σου φτιάξει τη διάθεση. Περιέχει αριστοτεχνικές συνθέσεις, χωρίς μουσικούς αναχρονισμούς και πολύλεπτα κουραστικά τζαμαρίσματα. Ανεξάρτητα τις μουσικές προτιμήσεις, πιστεύω πως κάπου εκεί μέσα υπάρχει τουλάχιστον ένα τραγούδι για καθέναν από εσάς, που θα θέλετε να το ακούτε ξανά και ξανά. Δίσκος που αξίζει να ακούσετε!

Μάρω Μαρκέλλου
Κορίτσι για σπίτι - Lyra 2008
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

maro markellou koritsi gia spiti

Εκρηκτική, δυναμική, ανεξάρτητη και συνάμα εύθραυστη και ιδιόρρυθμα παραπονιάρα, η Μάρω Μαρκέλλου μας συστήνεται στον πρώτο της δίσκο, με τις ευλογίες του Φοίβου Δεληβοριά, ως κορίτσι για σπίτι! Κι αν βιαστήκατε να σχηματίσετε με το νου, την εικόνα ενός ήπιου, παραδοσιακού κοριτσιού, με τα προικιά του έτοιμα και το γαμπρό να περιμένει στη γωνία ένα θα πω.. θινκ αγκαίν!! Τι κι αν φοράει νυφικό στο εξώφυλλο..; Το τζιν και τα άρβυλα από κάτω κι ο δυναμίτης στο χέρι, αρκούν για να σου δείξουν τις εκρηκτικές αντιθέσεις που τη χαρακτηρίζουν!!
Ό,τι την πνίγει, το βγάζει προς τα έξω με το δικό της τρόπο, δίχως δισταγμό!! Μέσα απ' τα τραγούδια της απελευθερώνεται, εκτονώνεται σ' ένα ιδιόρρυθμο παραλήρημα, κι έτσι λυτρώνεται από όσα τη ζορίζουν! Κάθε της τραγούδι και μια ιστορία, που τη μοιράζεται ολόψυχα μαζί σου, μέσα σ' ένα κλίμα παρεΐστικης διάθεσης! Τραγουδάει για παλιές καψούρες, παιδικά όνειρα, ευτράπελα και παράπονα της καθημερινότητας που καλούμαστε να ζήσουμε για σκοπούς διαβίωσης, για ανεκπλήρωτους, αλλά και εκπληρωμένους έρωτες, που πάντα αφήνουν πίσω μια γεύση πικράδας... για ιστορίες δηλαδή καθημερινής χρήσης! Τι κι αν οι στίχοι της δεν αποτελούν πόνημα έντονου ποιητικού συλλογισμού, η απλότητα της γραφής της σε συνδυασμό με τη μοναδική χροιά της φωνής της, είναι που δίνουν στα τραγούδια της αυτή τη δύναμη επαφής με το κοινό. Δημιουργούν αυτήν την τόσο απαραίτητη χημεία, που αποτελεί ζωτικό συστατικό κάθε καλλιτέχνη!

Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος
Γαμώ την καταδίκη μου – Legend 2008Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

kwnstantopoulos 2.

Ένας καθαρά ανατρεπτικός για τα ελληνικά μουσικά δεδομένα δίσκος, μ'ένα τίτλο-όνομα αντιπροσωπευτικό της καυστικής και χιουμοριστικής διάθεσης του Αλκιβιάδη, του ανθρώπου ορχήστρα όπως τον έχουν βαπτίσει. Ένας πολύ όμορφα επιμελημένος δίσκος, με φανερό τον κόπο και μόχθο που θυσίασε ο Άλκης έτσι ώστε να φέρει εις πέρας αυτό το μουσικό πόνημα, το πρώτο του σ'ό,τι αφορά την προσωπική του δισκογραφία. Όπως γράφει και ο ίδιος στο εσώφυλλο «οι ηχογραφήσεις ξεκίνησαν το Φεβρουάριο του 2004 σε συνεργασία με τους ΝΗΠΕΝΘΕΙΣ (αυτούς που δεν πενθούν ποτέ δηλαδή)», στους οποίους μέλη υπήρξαν και τα δυο του αδέρφια Χάρης και Οδυσσέας, μαζί με τον Σωτήρη Πέπελα.
Παρόλα αυτά η μουσική "απελευθέρωση" του δίσκου δεν έγινε παρά το 2008 με συμμετοχές σπουδαίων ελλήνων καλλιτεχνών όπως ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Χρήστος Θηβαίος, ο Βασίλης Καζούλλης, ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο Φίλιππος Πλιάτσικας, ο Διονύσης Τσακνής, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και ο Σταμάτης Μεσημέρης, όπως επίσης η Ζήνα Αρβανιτίδη, η μικρή Πέπη και ο Νικόλας μαζί με το παιδικό χωριό SOS στο τραγούδι «Πόλεμος» σε στίχους Ράνιας Ζούκας και μουσική Χάρη Κωνσταντόπουλου. Τους στίχους, τη μουσική και τις ενορχηστρώσεις υπογράφει στα περισσότερα τραγούδια ο ίδιος.
Στο δίσκο εμπεριέχονται επίσης μια μουσική διασκευή της Γοργόνας του Λοΐζου (απ'τον ίδιο), η μελλοποίηση του ποιήματος της Πολυδούρη «σ'ένα νέο που αυτοκτόνησε» κι ένα ορχηστρικό κομμάτι (απ'τα πολύ αγαπημένα μου του δίσκου), το «νηπενθές». Όσο για το αν ξεχωρίζω κάποιο απ'τα τραγούδια του; Απλά θα σας απαντούσα πως τα έχω λατρέψει όλα!! Ένας νέος με απίστευτη μουσική παιδεία, που αξίζει!! Ακούστε τον!

Κωστής Μαραβέγιας
Ilegal - Cantini 2007
Της Γιώτας Λαζάρου, απόφοιτος ΒΙΟ

maraveyas ilegal ilegal

«Πάρε χρώμα απ' τις πληγές σου, ντύσου κόκκινα
κόψε τα σχοινιά, πριν γίνουν συρματόσχοινα»

Η πεμπτουσία της θετικής ενέργειας, το τέλειο αντίδοτο για τέτοιες στιγμές κρίσης! Ό,τι πρέπει για να σου φτιάξει τη διάθεση και να σε κάνει να δεις τη ζωή με άλλο μάτι, πιο θετικά, πιο αισιόδοξα! Ο Μαραβέγιας σαν ένας αλλοτινός μουσικός θιασάρχης, αφήνει στην άκρη ό,τι προβλήματα τον τυραννούν, παίρνει στους ώμους το ακορντεόν του κι αφήνει τη μουσική του να σε παρασύρει, και μαζί με εσένα να παρασυρθεί κι αυτός. Σε παίρνει απ' το χέρι και σε σέρνει στο χορό, κι έτσι σιγά σιγά εξορκίζεις κάθε τι που σου βαραίνει τη ψυχή, ζεις τη στιγμή, κι αυτό έχει σημασία. Φεύγεις μακριά, μ' ένα αίσθημα αδιαφορίας για τα όσα αγρίμια και ερείπια αφήνεις πίσω! Ταξιδεύεις μέσα απ' τα τραγούδια του, αφήνεσαι.. χάνεσαι.. κι έπειτα επιστρέφεις πίσω με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη! Με λίγα λόγια κάνεις επανάσταση στις επιταγές της έντονης καθημερινότητας, παρανομείς ενάντια στη μιζέρια και τη βαρεμάρα και έστω για λίγα λεπτά ζεις, ελεύθερος!!
Την ίδια ακριβώς αίσθηση σου αφήνει και ο δίσκος του αυτός, ο οποίος είναι ο δεύτερος εκ των τριών προσωπικών του δίσκων! Ένας δίσκος με όμορφη συνοχή, με ηχητικούς συνδυασμούς, με urban και latin πινελιές και αυτοσχεδιασμούς που παραπέμπουν στους μουσικούς εκστασιασμούς των τραγουδιών των χωριών της κάτω Ιταλίας, τις γνωστές ταραντέλες! Έτσι μέσα σ' αυτόν τον αέναο κύκλο, χάνεσαι, βιώνοντας ακριβώς αυτή την ηθική και ψυχική παρανομία κι όταν το ταξίδι του νου τελειώσει, επιστρέφεις πίσω στην πραγματικότητα με τη ψυχή σου ανάλαφρη και δικαιωμένη για ετούτο το ταξίδι που της χάρισες!