Προκήρυξη θέσης Ειδικού Επιστήμονα Διδασκαλίας (ΕΕΔ) για το Χειμερινό Εξάμηνο 2025/26
12 Ιουνίου 2025
Στιγμιότυπα από την τελετή βράβευσης της Φιλοσοφικής Σχολής
4 Ιουλίου 2025
Στην τελετή αποφοίτησης του Πανεπιστημίου Κύπρου που πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιουνίου, 2025, η αριστούχα προπτυχιακή απόφοιτη του Τμήματος Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών, κα Ιωάννα Χρυσοβιτσιώτη, εκφώνησε την ομιλία που ακολουθεί.
«Έντιμη κ. Υπουργέ,
Αξιότιμη Πρυτανεία,
Αγαπητοί καθηγητές και καθηγήτριες,
Συμφοιτητές και συμφοιτήτριες,
Φίλες και φίλοι,
Καταρχάς, εκπροσωπώντας – νομίζω – όλους τους συμφοιτητές και τις συμφοιτήτριές μου, θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μας: τις οικογένειές μας, τους φίλους και τις φίλες μας, τους καθηγητές και τις καθηγήτριες μας που μας εμπιστεύτηκαν και μας προκάλεσαν να πάμε πιο πέρα από όσο νομίζαμε πως μπορούμε να φτάσουμε.
Χωρίς εσάς, δεν θα ήμασταν εδώ. Σας ευχαριστούμε.
Όταν ξεκίνησα λοιπόν τις σπουδές μου, δεν ήξερα ακριβώς τι ήθελα.
Ήξερα μόνο ότι "έπρεπε" να ακολουθήσω έναν κλάδο που να "αξίζει" τους βαθμούς μου.
Γι’ αυτό και μπήκα στη Νομική. Γιατί όπως πίστευα "οι καλές μαθήτριες του Κλασικού σπουδάζουν Νομική".
Και δεν υπάρχει τίποτα κακό σ’ αυτό — όταν βέβαια το επιλέγεις συνειδητά.
Για εμένα όμως δεν ίσχυε κάτι τέτοιο. Έτσι πήρα – μία από τις καλύτερες αποφάσεις της ζωής μου, όπως αποδείχθηκε – να αλλάξω πορεία.
Χρειάστηκε όμως να χαθώ μέσα στις σελίδες ενός άλλου κόσμου για να καταλάβω πόσο βαθιά έχουμε μάθει να υποτιμούμε τις ανθρωπιστικές επιστήμες.
Όχι γιατί είναι "λιγότερο χρήσιμες", αλλά γιατί μας ζητούν να σταθούμε απέναντι στον εαυτό μας, μας καλούν να ψάξουμε τα "γιατί" πίσω από τα "πώς", και μας θυμίζουν πως πριν γίνουμε επαγγελματίες, είμαστε άνθρωποι.
Σε αυτά τα χρόνια επίσης, μεταξύ άλλων, έμαθα πως η μόρφωση δεν είναι κάτι ουδέτερο και πως καμιά φορά, συνεπάγεται με σύγκρουση – σύγκρουση με την αδιαφορία, με τη συνήθεια, με την ιδέα πως πολλά ζητήματα "δεν μας αφορούν".
Γιατί αν με ρωτήσετε τι κρατώ από όλα αυτά τα χρόνια, δεν είναι μόνο τους βαθμούς και τα πτυχία.
Κρατώ τις στιγμές που συνειδητά επιλέξαμε να μη μείνουμε αμέτοχοι.
Που μιλήσαμε όταν όλοι μας έλεγαν "να σωπάσουμε". Γιατί η σιωπή, όσο ευγενική κι αν μοιάζει, δεν αλλάζει τίποτα.
Κρατώ τις στιγμές που σταθήκαμε δίπλα στους συμφοιτητές και στις συμφοιτήτριες μας που δεν στηρίζονταν επαρκώς από το κράτος, σε μια πολιτεία που καμαρώνει για τα πανεπιστήμια της, μα ξεχνά τους φοιτητές και τις φοιτήτριες της. Και είναι ώρα λοιπόν κ. Υπουργέ, η πολιτεία να αναλάβει επιτέλους τις ευθύνες της.
Κρατώ επίσης τις στιγμές που φωνάξαμε για επανένωση σε μια Κύπρο που παραμένει μοιρασμένη, με συρματοπλέγματα να σχίζουν ακόμη τις ανοιχτές πληγές μας.
Κρατώ τις στιγμές που δεν γυρίσαμε την πλάτη μας στην Παλαιστίνη που αιμορραγεί, ακόμα κι όταν πολλοί μας έλεγαν πως αυτή είναι μακριά.
Γιατί δεν είναι και ποτέ δεν ήταν και αυτή τη στιγμή, λίγα χιλιόμετρα από εδώ στη Γάζα κάποια παιδιά ζώντας στη σκιά του θανάτου μπορούν μόνο να ονειρεύονται την αποφοίτησή τους.
Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν και για άλλους τόσους και μέχρι να έχουμε τις σπουδές που μας αξίζουν, ναι οι αγώνες έχουν θέση στο πανεπιστήμιο.
Και δεν είναι αντίθετοι με την αριστεία – αποτελεί την πιο ουσιαστική της μορφή.
Πολλοί μας έλεγαν βέβαια πως "οι καλοί φοιτητές δεν ανακατεύονται με αυτά", σε αυτούς σήμερα απαντάμε πως η πραγματική αριστεία είναι να μη βολεύεσαι στην επιτυχία σου, όταν γύρω σου οι άλλοι πνίγονται.
Συμφοιτήτριες, συμφοιτητές, σήμερα φεύγουμε από εδώ με ένα πτυχίο στο χέρι.
Αλλά το ουσιαστικό ερώτημα είναι το "Τι θα κάνουμε μ’ αυτό";
Θα κοιτάξουμε μόνο τον εαυτό μας ή θα σταθούμε δίπλα σε όσους δεν είχαν ποτέ βήμα;
Εξάλλου, δεν φορέσαμε την τήβεννο απλώς για να δείχνουμε περήφανοι.
Τη φορέσαμε για να μας θυμίζει το βάρος που κουβαλάμε.
Το βάρος του να μη μείνουμε ήσυχοι.
Κι αν είναι κάτι που εύχομαι για όλους μας, είναι αυτό:
Να μη φοβηθούμε να μιλήσουμε. Γιατί οι προκλήσεις του αύριο είναι μεγαλύτερες από του χθες. Με το ίδιο θάρρος που υπερασπιστήκαμε τους συμφοιτητές μας, εύχομαι να σταθούμε — όλοι μας — με τον ίδιο τρόπο, δίπλα στους συνάδελφους μας που μπορεί να αδικούνται στο χώρο εργασίας μας. Γιατί αυτή η μικρή επιλογή —του να μη σιωπούμε — είναι που μας κρατά ανθρώπινους σε μια χώρα, στην οποία δυστυχώς η παραίτηση έχει γίνει τρόπος ζωής, όπου λέξεις όπως "δικαιοσύνη" και "αξιοκρατία" συχνά ηχούν σαν ειρωνεία.
Εμείς όμως, τα μυαλά που έμαθαν να αμφισβητούν και οι καρδιές που δεν βολεύονται παρά μόνο στο δίκαιο, έχουμε ευθύνη να γίνουμε το αντίβαρο στην αδικία, να διεκδικήσουμε μια Κύπρο αλλιώτικη, να χτίσουμε έναν άλλο κόσμο, πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο.
Γιατί ακόμα και αν το υφιστάμενο σύστημα είναι σαθρό, αυτό θα αλλάξει γιατί θα το αλλάξουμε εμείς, ξεκινώντας από τις μικρές καθημερινές επαναστάσεις, που συντελούνται κάθε φορά που τολμούμε να αμφισβητήσουμε.
Καλή σταδιοδρομία λοιπόν σε όλους και όλες μας.
Σας ευχαριστώ πολύ!
Ιωάννα Χρυσοβιτσιώτη
Απόφοιτη Τμήματος Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών
Πανεπιστήμιο Κύπρου
25 Ιουνίου 2025»
